Jongens |
|
datum plaatsing |
10-12-2005 |
medium |
NRC Handelsblad |
auteur |
Leo Prick |
Het congres dat ging over onderwijs en ict (informatie- en communicatietechnologie) werd geopend met een forumdiscussie waarbij vogels van zeer diverse pluimage hun licht lieten schijnen over hoe het onderwijs er in de toekomst gaat uitzien. Een van die vogels was ik. Toen mij zeven jaar geleden een vergelijkbare vraag werd voorgelegd sprak ik het vermoeden uit dat educatieve uitgeverijen barre tijden tegemoet zouden gaan. Daarbij stonden mij voor de geest de leraren uit mijn eigen schooltijd die hun lesboek hadden aangevuld met talloze fotokopieën en krantenknipsels. Zo werd het leerboek steeds minder de basis van hun lessen, maar steeds meer het geraamte dat ze verder met eigen materiaal aankleedden. Mijn verwachting was dat deze ontwikkeling met de komst van internet en zoekmachines in een stroomversnelling zou raken. De geschiedenis heeft me in het ongelijk gesteld. De bedragen die ouders aan boeken moeten betalen zijn de laatste jaren niet lager geworden maar juist schrikbarend gestegen. Leraren zijn namelijk steeds strikter de voorgeschreven leerboeken gaan volgen en de uitgeverijen hebben de zelfwerkzaamheid van het studiehuis dankbaar aangegrepen om werkboeken uit te brengen die de leerlingen vol moeten schrijven waardoor ze maar eenmaal bruikbaar zijn. En verder hebben zij die leerboeken soms ook nog uitgebreid met wat software, wat de kassa nog eens extra heeft doen rinkelen. Omdat de komende jaren de vakdeskundigheid van nieuwe leraren dramatisch zal dalen, zal het onderwijs steeds meer afhankelijk worden van de materialen die de educatieve uitgevers ontwikkelen. De voor hen aangebroken gouden tijden duren dus nog wel even voort, tenzij scholen er serieus werk van zouden gaan maken om de kosten van leermateriaal terug te dringen. Overigens vond ik dit keer de opvattingen van de meeste deskundigen over hoe de opkomst van ict het onderwijs zou beïnvloeden een stuk realistischer dan een paar jaar geleden. Toen luisterde men ademloos naar software ontwikkelaars die meenden dat binnen enkele jaren alle lesstof per computer zou worden aangeboden waarbij de leerlingen zich die in hun eigen tempo zouden eigen maken. In die school van de toekomst zouden leraren vrijwel overbodig worden. De school hoefde alleen maar faciliteiten aan te bieden en ervoor te zorgen dat een en ander geordend verliep. Die toekomstvisie ging eraan voorbij dat voor leerlingen naar school gaan vooral een sociaal gebeuren is waarin ze samen met anderen de dag doorbrengen. Intensief leren, dat houd je niet een hele dag lang vol. Bovendien vereist dat zelfstandig leren een mate van discipline die je van jongeren in die leeftijd niet mag verwachten. En hiermee kom ik op een thema dat in de ogen van veel lezers alle aandacht verdient: dat gebrek aan discipline geldt, zo wordt mij herhaaldelijk verzekerd, vooral voor jongens. Veel meer althans dan voor meisjes. Steeds vaker krijg ik gemaild dat juist de jongens het niet redden in het studiehuis. En ook dat vooral jongens de dupe zijn van het feit dat scholen leerlingen die niet meekunnen vlug naar een lager schooltype verwijzen. En dat vooral ook de jongens het slachtoffer zijn van de beperkte mogelijkheden om met een omweg via de mavo een havo-diploma te halen. En alsof dit alles allemaal nog niet erg genoeg is, wordt mij er ook op gewezen dat jongens steeds moeilijker in het gareel zijn te houden als gevolg van de feminisering van het leraarsberoep. Problemen die niet vragen om sociaal wenselijke antwoorden, maar om degelijk onderzoek dat wellicht ooit resulteert in achterstandsbeleid voor jongens. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|