Recht praten |
|
datum plaatsing |
02-12-2006 |
medium |
NRC Handelsblad |
auteur |
Leo Prick |
Toen ik jaren geleden met vrienden in een restaurant zat te eten kwam er een mij onbekende oudere heer naar me toe. Hij was jaren lang inspecteur geweest, zo stelde hij zich voor, en hij had een raadsel voor mij: “Welke leraar is bij de leerlingen het meest geliefd?” Zonder mijn reactie af te wachten, schaterde hij “De zieke leraar!!!” en bulderend van het lachen om zijn eigen grap voegde hij zich weer bij zijn gezelschap enkele tafeltjes verderop. Inmiddels is het al lang niet meer zo dat leerlingen blij zijn als lessen uitvallen. Op veel scholen gebeurt dat maar al te vaak. Als het te gek wordt komen de ouders in het geweer, want die vinden gelukkig niet altijd goed wat de school bedenkt. Dat hebben we bijvoorbeeld gezien met het studiehuis. Op sommige scholen werd deze nieuwe aanpak zo rigoureus doorgevoerd dat veel leerlingen de weg kwijt raakten. Onder druk van ouders en leerlingen, en vaak ook zelf geschrokken van de gevolgen, hebben veel scholen die ontwikkelingen afgezwakt. Gelukkig maar, want meer zelfstandigheid voor de leerlingen en meer verantwoordelijkheid voor hun eigen leerproces, dat zijn zaken die je niet van de een op de andere dag moet invoeren. Dat doe je, als je verstandig bent, geleidelijk en daarbij kijk je hoever je daarin mag gaan, of daardoor niet bepaalde leerlingen onnodig uitvallen. Helaas zijn niet alle ouders even mondig en weerbaar. De ouders van leerlingen in het MBO, het middelbaar beroepsonderwijs, hebben vaak weinig opleiding. Daardoor worden die scholen veel minder kritisch gevolgd. Verscheidene keren heb ik op deze plek melding gemaakt van verhalen van ouders van MBO-leerlingen die zich wild ergerden aan de paar uren les per week die hun kinderen kregen, aan het ontbreken van begeleiding, of een stage van halve dagen die niet werd aangevuld met andere onderwijsverplichtingen. Veel scholieren vinden dat prima vanwege hun uitgebreide bijbaan, want, curieus genoeg, hoe lager het niveau van onderwijs hoe meer tijd er wordt besteed aan bijbaantjes. Inmiddels is het met de lesuitval in het MBO zo erg gesteld dat leerlingen massaal in opstand komen. Dan moet het echt heel erg zijn. Margot Vliegenthart, voorzitter van de MBO-raad, de organisatie die de belangen behartigt van deze opleidingen, vindt weliswaar dat het niet de bedoeling is dat de leerlingen het maar zelf moeten uitzoeken, maar “aan de andere kant moeten leerlingen zelfstandig leren werken en problemen oplossen. De docent die louter met een krijtje voor het bord staat en vertelt hoe de wereld in elkaar zit, werkt ook niet meer voor deze groep jongeren.” Het had de baas van de sector, en met haar de hele sector, gesierd als zij was gekomen met voorstellen om evidente uitwassen op vernieuwingsgebied aan te pakken. In plaats daarvan leidt ze de aandacht daarvan af door het traditionele onderwijs te ridiculiseren: met een krijtje in de hand vertellen hoe de wereld in elkaar steekt. Dat doen ze in achtergebleven gebieden als België of Frankrijk, maar hier doen we dat allemaal veel beter. Het onderwijs kent steeds sterkere branche-organisaties met als uitsluitend doel belangenbehartiging wat maar al te vaak neerkomt op recht praten wat evident krom is. Om tegenspel te kunnen bieden aan deze machtige organisaties is het nodig dat ouders zich organiseren. Misschien is het bestaan van landelijke, invloedrijke ouderverenigingen de reden waarom het onderwijs in België en Frankrijk niet gebukt gaat onder op hol geslagen vernieuwingen. Wat overigens niet betekent dat daar alles beter is dan bij ons. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|