Ringvaart Regatta: hoe nat ’t was en hoe koud |
|
datum plaatsing |
23-05-2008 |
auteur |
Jesse Budding |
Onder de bewolkte hemel klinkt een mager applausje op. De toeter bovenop het clubhuis van Laga schalt over de Schie ten teken dat de eerste roeiers de finish gepasseerd zijn. Compleet doorweekt en half gebroken stappen ze de ?kade? tegenover het DIS-hotel op. De volumeknop van de muziek gaat naar het maximum. Maar liefst 115 boten, onder wie wederom die van Wubbo Ockels, namen gisteren deel aan de Ringvaart Regatta. Zestig kilometer tegenwind en veertig kilometer hemelwater vormden dit jaar de belangrijkste tegenstanders op het honderd kilometer lange traject. Sommigen hoosden onderweg, anderen kozen ervoor om de boot even om te draaien voordat zij hun vereiste zwemdiploma in de praktijk moesten brengen. Al dat water zorgde ook voor een overmaat aan blaren. Maar ook gewoon voor koude voeten. "Ik had nog nooit een supporter gehad die zijn sokken voor me opofferde". "Durf je me nog een hand te geven"?, vraagt ex-Olympiagangster Eke van Nes. Acht blaren tellen haar handen, waaronder ??n bloedblaar. Niet alleen door de regen, weet ze, maar ook door het feit dat ze de laatste twee jaar aan het aftrainen is. "Wat is dit vreselijk", verzucht haar compaan Mascha Hum. "Bij Schiphol dacht ik al: dit hou ik niet vol". Toen de hoge golven bij De Kaag op haar afkwamen, gaf ze al een koninkrijk voor een reddingsboot, daarna kon ze wel janken. "Eke zei: ?Even doorbijten?. Maar dat had ik al honderd keer gedaan". Ze telt twee blaren minder dan de Olympische medaillewinnares. "Bij de sluizen in Leidschendam laat je je riemen los en dan gaan ze pas echt pijn doen", vertelt Van Nes. "Daarna moeten de blaren weer in de vorm van je riemen gaan staan. Gisteren liepen we nog te geiten: zullen we volgend jaar de skiff doen? Nu denk ik: nee. Maar de organisatie was prima, ik heb geen klachten". Uiervet in wenkbrauwen Hoeveel fitter stappen Rob Muda, Elle Vermeulen en Robert Baas van de Amsterdamse roeivereniging De Amstel uit hun schuit. Niks geen blaren. En de tijd? Acht uur en 58 minuten. Maar twee minuten langzamer dan vorig jaar toen een voorjaarszonnetje de atleten de hele race toelachte. Anderhalf jaar lang trainen ze al lange afstanden. Acht dagen geleden nog maar deden ze mee aan de Elfstedentocht. "Afzien", blikt Muda terug, de restanten uiervet tegen overtollig zweet nog in de wenkbrauwen. "Je moet elkaar een beetje kennen. Vertrouwen, wilskracht, techniek - daar gaat het om. Vermeulen biedt hem een banaan aan, maar Muda weigert: "Ik kan geen banaan meer zien". Een voor een druppelen de roeiboten nu door de finish. Onder hen ook skiffeur Theo Homan. Eenmaal heeft hij onderweg gehoosd. Binnen een uur had hij al een halve liter water binnen. "Elke kilo telt, vooral in de skiff", zegt hij met twee glazen gerstenat in de handen. Extra zwaar zo'n race, als je in je eentje een skiff roeit? Homan ontkent en wijst om zich heen. "Langs de kant had ik m'n supporters". Met zijn blote voeten in jezusstappers neemt een van hen afscheid. ?Bedankt", zegt de skiffeur. Ringvaarthaal Aan de overkant hebben Saskia van Bockel en Astrid van den Enden van het Leidse Asopos net voor de vierde keer de eindmeet gehaald. Dit keer was het wel h??l, meent Van Bockel. "We zijn tot drie keer toe bijna volgelopen". Van den Enden: "We moesten steeds aanleggen en de boot op z'n kop houden. Met een spons of kop waren we drie uur bezig geweest. We moesten trouwens voor de start al hozen". Over de organisatie zijn ze niet erg te spreken: "Een chaos was het vanochtend". Elk jaar natuurlijk weer andere mensen en volgens de Leidsen hadden ze dit jaar het draaiboek niet doorgegeven. "Je weet niet waar je moet overnachten". De meeste last hebben ze van hun hamstrings. Van den Enden vraagt zich af of ze vannacht een beetje zal slapen. Vorig jaar lag ze ?in bed nog door te klotsen?. Dixieland begint uit het Lagahonk te klinken. De eerste acht legt aan aan de Kanaalweg. "Stuurman stapt uit", roept ?eerste man? Douwe Verberne. "Een, twee, drie? Stuurman bedankt", roepen hij en zijn teamleden, allen oud-wedstrijdroeiers, in koor. "Het ging eigenlijk wel lekker", zegt Verberne, de broer van Jochem, eenmaal aan wal. Hun geheim: de ?Ringvaarthaal?. Dat wil zeggen, zonder je rug te belasten toch zoveel mogelijk vaart maken. "Ach ja, iedereen heeft zo zijn eigen tactiek. Vanaf Leidschendam hebben we trouwens weer de normale haal gemaakt". Daar ontstond namelijk het gerucht dat ze op een tweede stek lagen. Wat later tot ieders geruststelling een misverstand bleek. Klapband "Ik heb geen achterste meer, geen benen, geen rug", kermt coach Leander Westerhout. Ter hoogte van Leiden kreeg hij op zijn fietsje een klapband: over grote lengte vertoonde zijn binnenband een scheur. Plakken was dus zinloos. Dan maar doorgefietst op een lek band. Dankzij zijn mobiele telefoon kwam pupil Stefan Wienholds te weten dat zijn begeleider niet de Vliet in was gefietst. Maar voor ze elkaar weer hadden gevonden, was Westerhout al in het Delftse aanbeland. Een Ringvaart Regatta hoeft niet alleen voor de roeiers loodzwaar te zijn. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|