Turkije door dankzij de twaalfde man in Delft |
|
datum plaatsing |
24-06-2002 |
auteur |
Jesse Budding |
Voetbal zorgt voor chauvinistische gevoelens, niet alleen onder Nederlanders. Afgelopen zaterdag beten veel Turken bijkans hun nagels af in de moskee aan de Martinus Nijhofflaan waar ze de wedstrijd Turkije-Senegal bekeken. "Ons elftal is goed, behalve die spits Hakan". Hoog in een van de hoeken van de zaal hangt een kleurentelevisie, afgestemd op de Turkse zender TRT 1. Vlak daarnaast wordt hetzelfde voetbalveld nog eens in grootbeeld geprojecteerd op de wand. Een van de organisatoren blindeert de ramen om het grootbeeld nog wat helderder te krijgen. Met Turkse vlaggen wel te verstaan. Een man of honderd, veelal uitgedost in shirts van het nationale elftal, Turkije-petjes en de gezichten rood-wit beschilderd, staart naar een van de twee beelden. Hier geen kratjes Heineken, maar Turkse thee, koffie en Sinas. Maar zo'n voetbalwedstrijd in de moskee, vindt de imam dat eigenlijk wel goed? Natuurlijk, antwoordt Ahmet Özkuzugudenli. "Ook wedstrijden in de Champions League komen hier op televisie. Dit deel van het gebouw is van de Turkse sociaal-culturele vereniging". Het Turkse volkslied schalt uit het kastje. Özkuzugudenli veert op en vraagt de rest van het gezelschap om aandacht. Een deel van het publiek gaat de nationale hymne meezingen. "Türkiye! Türkiye", brult de zaal. Leeuwen Na een sterke opening van Turkije, krijgen de Senegalezen langzaam meer de overhand. In de achttiende minuut weten ze zelfs het net te vinden. "Offside", constateert de Turkse commentator met de scheidsrechter. Applaus klinkt luid op alsof de spelers het zouden kunnen horen. Maar als de Afrikaanse leeuwen vier minuten later na een voortreffelijke aanval het zijnet vinden, gaan de gezichten er bedrukt uitzien. Turkije daarentegen weet de weg naar de goal aan de overzijde amper meer te vinden. Vooral halfgod Hakan Sükür moet het ontgelden. "Hij loopt niet echt hard", vindt Mehmet Aközbek. Hij heeft het nog niet gezegd of de vermeende vedette laat in de zestien de bal knullig van zijn voet springen. Verwensingen zijn zijn deel. Als hij kort daarop een tweede kans mist, gaan de armen vertwijfeld de lucht in. "Wéér Hakan", zegt mijn rechterbuurman. Keer op keer mist Turkije node een afmaker. De supporters krijgen het benauwd. Een verdwaald Turks vlaggetje zwaait door de lucht. Faalt Rust. Gekleed in het shirt van Sükür moet ook Huseyin Karadirek toegeven dat zijn idool jammerlijk faalt. "De andere wedstrijden speelde hij ook al zo slecht. Als hij een echte topscorer is, had het al lang 2-1 of 3-1 moeten staan. Maar omdat hij zo'n held is in Turkije, durven ze hem niet te wisselen. Eigenlijk speelden ze de eerste helft met tien man. Wij zijn het enige land met een spits zonder goal. Als je dan in de kwartfinale zit, is er toch iets mis". "Ons elftal is goed, behalve die teringlijer Hakan", zegt mijn linkerbuurman zonder schroom. Maar als de spelers na de thee het veld opkomen, is Sükür er weer vrolijk bij. Turkije krijgt meer vat op het spel, maar tot frustratie van de toeschouwers leidt de stortvloed van aanvallen nimmer tot doelpunten. Keer op keer raken de vlakke handen de tafels. Menigeen steekt nerveus een sigaret op. Dan komt het langverwachte moment: Sükür moet het veld ruimen, boegeroep is zijn deel. Een staande ovatie daarentegen voor invaller Ilhan Mansiz. "Ilhan! Ilhan", scandeert de menigte. Als hij binnen twee minuten het zijnet raakt, oogst hij ook applaus. De Turkse gemeenschap zit gebiologeerd voor de buis. Schril klinkt een jongensstemmetje vanaf het biljart: "Türkiye! Türkiye", maar de volwassenen zijn er niet meer voor in. "We hebben geen geluk man", verzucht Mehmet Ürkmez, gehuld in rood T-shirt en dito pet. Spanning Verlenging dan. De spanning is inmiddels te snijden. De Turkse aanval blijft maar kansen verprutsen. Tot, eindelijk, het gouden doelpunt van Mansiz. Een enorm gejuich klinkt op. Mensen dansen op de tafels, die gelukkig Turkije- naar-de-halve-finale-van-het-WK- bestendig blijken. Watermeloenen gaan van hand tot hand. Binnen een zucht stroomt de zaal leeg. Al toeterend rijden de eerste auto's de Martinus Nijhofflaan op. "Brazilië wordt een makkie", voorspelt Ürkmez. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|