Interview met Jelka van Houten |
|
datum |
sep-05 |
medium |
Viva |
auteur |
Merel Brons |
trefwoorden |
Jelka van Houten, musical, Turks Fruit, interview |
artikelnummer |
BR/0540.550 |
prijs |
|
Een paar minuten na de afgesproken tijd komt Jelka binnengelopen. In een roze koekiemonster t-shirt, een combatbroek en slippers. Ze valt op door haar vurende rode haren. Ze heeft er al een flinke werkdag opzitten en is daar hongerig van geworden. Even later komt ze terug met een Mars en een Cola Light. "Voordat ik straks Turks Fruit ga doen, ga ik eerst nog even flink trainen," verontschuldigt ze zich. Jelka van Houten (26) -inderdaad, de jongere zus van Carice- heeft namelijk de vrouwelijke hoofdrol te pakken in de musical Turks Fruit, tegenover Antonie Kamerling. Tijd voor een pittig gesprek. Hoe doe je dat, zo´n hoofdrol scoren? "Ik heb veel audities gedaan, maar het wilde niet lukken. Dan was ik wéér niet het type dat ze zochten. Ik was het net een beetje aan het opgeven. Tegen mijn vrienden riep ik: ´Het wordt nooit meer wat met me`. Die instelling had ik ook toen ik auditie deed voor Turks Fruit. Achteraf belde ik mijn vrienden met de boodschap: dit keer stond ik in ieder geval niet voor lul. Dat vond ik al een hele overwinning. Dat ik de rol van Olga zou krijgen, had ik nooit verwacht! Later bleek dat Hadewych Minis in eerste instantie was uitgekozen, maar het niet deed." Je was dus tweede keus? "Dat maakt me echt niet uit. Ik vind Hadewych hartstikke goed, dus om ná haar te worden uitgekozen is helemaal niet erg. En dan nog: ik heb nog vrijwel niks op mijn cv staan, ik heb niks te willen. Al was ik vijfde keus. Nou en! Zelfs dan had ik het gedaan." Je ´vuurdoop` was tijdens de musicalawards. Hoe was dat? "Erg spannend. Ik was als de dood dat ik mijn tekst kwijt zou raken en dat gebeurde dus ook. Er kwam iets uit mijn mond, maar dat leek nergens naar. Op dat moment voelde het alsof ik getroffen werd door de bliksem. In een seconde dacht ik: dit gaat helemaal fout. Ik pakte hem gelukkig net weer terug op de maat. Als ik het terugkijk zie je de paniek in mijn ogen, ik heb enorme pupillen van angst. Ik wist nog nauwelijks dat ik die rol had en dan sta ik opeens voor 1,3 miljoen mensen het nummer ´Hoer in Houtskool` te zingen." In de Telegraaf zei de regisseur van Turks Fruit dat je ´seks aan je kont hebt kleven`, wat vond je daarvan? "Ik was echt totaal verbaasd. Had zoiets van: sorry, heb je het over mij? Hij moet me maar eens zien als ik ´s ochtends net wakker ben. Ik vind het zo raar, ik snap echt niet dat hij dat over mij gezegd heeft." De rol die jij gaat spelen is behoorlijk pittig. "Ik vind het best eng. Als ik bepaalde dingen lees, denk ik: oma kan dus niet komen kijken. Ik moet heftige uitspraken doen en zingen. Zingen vind ik minder eng. Maar misschien dat –als ik het straks duizend keer heb geoefend- het wel mee valt. Mijn vrienden liggen straks helemaal in een scheur, dat weet ik zeker." Wat deed je voordat je deze rol kreeg? "Ik heb jaren als art-director/rekwisiteur gewerkt. Maar ik merkte dat daar mijn hart niet lag. Zingen is mijn grote passie. Daar wilde ik meer mee doen. Ik stopte met het art-directionwerk omdat ik mijn hart wilde volgen, maar ook omdat het veel te zwaar werd voor me. Ik was een soort verhuizer op de sets, ik sjouwde en reed in een vrachtwagen. En moest de meest onmogelijke dingen regelen, waar men vervolgens niet echt dankbaar voor is. Vanaf het moment dat ik daarmee wilde stoppen werd ik werkloos." Viel je in een gat? "Dat kun je wel zeggen. Acht maanden lang liep ik tientallen audities af. Ondertussen deed ik de meest stomme baantjes om aan geld te komen: in een magazijn duizend papieren in mapjes stoppen, telefoniste en schoonmaakwerk. Het was rondkomen van vijfhonderd euro in de maand. Gelukkig had mijn vriendje werk en kon ik vaak bij vrienden terecht. En kreeg ik de klus waar ik nu mee bezig ben, wel art-direction, maar meer op het ´regelvlak`, dus niet zoveel sjouwwerk." Je noemt je vrienden al een paar keer. Zijn ze belangrijk voor je? "Heel belangrijk! Ik heb een hele hechte groep om me heen, haast een soort ´commune`. Het voelt als mijn familie. We wonen bijna allemaal in dezelfde straat. Als ik iets kwijt wil bel ik ze. Onze groep bestaat uit twee jongens en voor de rest een hoop meiden. Een stuk of tien. De helft kent elkaar van de filmacademie en de andere helft is weer meegebracht door een ander vriendinnetje. We hebben dezelfde humor. Tijdens mijn ´vuurdoop` op de musicalawards hadden ze met z´n allen naar de televisie gekeken. Toen ik klaar was, belde ik. Ze hingen snikkend aan de telefoon: meissie, wat was je goed! Mijn huis hadden ze helemaal versierd met bloemen en een video klaargezet, zodat ik later mijn optreden kon bekijken." Heb je ook zo´n hechte band met je familie? "Wel hecht, maar mijn vrienden kennen me het allerbest. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog jong was. Mijn vader is een bijzondere man, hij reist alleen de hele wereld over met zijn hondje en een krant in een plastic zak. Ik zag hem vroeger alleen in het weekend, doordeweeks woonde ik bij mijn moeder en mijn stiefvader. Heel lief: mijn moeder belt me nu regelmatig om te vertellen dat ze me ergens in heeft zien staan. Ze is een plakboek aan het maken." Hoe was dat vroeger bij jullie thuis met twee van die ambitieuze dochters? "We speelden altijd van alles na, van Paul de Leeuw en Theo en Thea tot Annie. Carice bepaalde altijd wie wat ging spelen, dus ik was nooit Annie, haha! Carice was altijd al meer bezig met toneel, ik was altijd meer van de bandjes." Hoe is je relatie met Carice nu? "Goed, al spreek ik haar niet zoveel. Ze is zo druk en ze zit vaak in het buitenland. Ik lees dikwijls in haar column wat ze aan het doen is of hoor dat van iemand op de set die ook met haar gewerkt heeft. Laatst belde ze, ik was behoorlijk ziek en moest de volgende dag zingen. Ze heeft me toen verteld over allerlei middeltjes die ik aan de dokter kon vragen zodat ik me beter zou voelen. Zij had zelf ook een keer keelontsteking, maar kon toen voor een avond wel goed zingen door die medicijnen." Heb je last van het Birgit/Katja-syndroom? "Mijn vrienden noemen me voor de grap vaak ´zus van`. Ik werk ook achter de schermen, dus elke dag ontdekt iemand wel iemand dat Carice mijn zus is. Ik ben eraan gewend. Maar ook Carice krijgt het vaak te horen, als mensen wel eens met mij hebben gewerkt. Ik voel me niet geroepen om de verschillen tussen ons uit te leggen, want we lijken helemaal niet op elkaar. Daar komt iedereen zelf wel achter." Wat doe je graag als je niet aan het werk bent? "Een beetje hangen bij en met vrienden. We zijn niet echt van het uitgaan en dansen. Vaak zitten we gewoon bij iemand thuis urenlang wijntjes te drinken en te kletsen. De grootste katers heb ik gewoon thuis opgelopen, haha!" Hoe doe je dat als je het straks druk krijgt? "Dat vind ik moeilijk. Ik ga die avondjes met mijn vrienden echt missen. Ook mijn vriendje." Hoe ken heb je je vriend leren kennen? "We zaten vroeger als pubers bij elkaar in de band. Ik vond hem toen al hartstikke leuk, hij was zo serieus en rustig. Ik dacht dat ik totaal niet zijn type was. Toen ben ik uit de band gegaan. Tien jaar later reed ik ´s nachts vanuit mijn werk naar huis, ik was doodmoe en reed verkeerd. Ik botste tegen een rode eend op en daar zat Koppe, mijn vriendje, in. Ik vloog hem om de nek. Ik had ´m vast en dacht meteen: misschien is dit het wel. Later hebben we een paar keer met elkaar afgesproken. Na een paar wijntjes bekende ik dat ik vroeger altijd verliefd op hem was. Dat bleek tot mijn grote verbazing wederzijds. Sindsdien is het helemaal leuk. We zijn nu twee jaar bij elkaar en wonen een jaar samen. Het gaat heel goed tussen ons. Hij heeft me een hoop rust gegeven die ik niet had. Hij laat zich niet gek maken. Hij is mijn stabiele basis." Heb jij zo´n rustig type naast je nodig? "Ja, ik ben namelijk zelf heel chaotisch. Ik vergeet regelmatig afspraken. Ik heb wel een agenda, maar ik zet er nooit iets in. Dan belt iemand van: waar ben je nou? Zo erg! Ik ben ook altijd alles kwijt. Kijk maar in mijn tas, daar zit zoveel zooi in. Ik schrijf ook altijd dingen op mijn hand die ik niet mag vergeten. En momenteel staat mijn leven echt op z´n kop. Op de dag van de musicalawards moest ik voor de serie waaraan ik meewerk om zes uur opstaan en een kuil graven. Een paar uur later ging ik de make-up in en werd ik in een jurkje gehesen. Toen ik mezelf later terugzag, zag ik dat de aarde nog onder mijn nagels zat. Gekkenhuis!" Heb je al bedacht wat straks gaat kopen van je eerste ´musicalsalaris`? "Een nieuw bed. Dat wat ik nu heb slaapt voor geen meter. Maar wat kleding betreft: ik denk dat ik mijn hele leven bij de H & M blijf kopen. Zoiets als de PC Hooft is niks voor mij. Nu ik Turks Fruit ga doen, vind ik dat een excuus om weer leuke kleren te kopen. Dat hoort er toch bij? Wat mijn kledingstijl is? Die verandert met het jaar. Ik hou van jurkjes. Maar ik ben wel een ´bomenklimmeisje`. Dat was ik vroeger al. Mijn zus was altijd met de mooie kleertjes en ik zat in de aarde te wroeten. Nu heb ik natuurlijk zwaar werk: ik moet timmeren, klussen, mijn kleding zit altijd onder de vlekken. Als ik klaar ben met zo´n productie heb ik altijd de behoefte om weer gauw vrouwelijke kleding en mijn hakken uit de kast te trekken." Voor je rol in Turks Fruit moest je je haar verven. Erg? "Dat maakt me niet zoveel uit, ook al is het wel heel rood en moet ik er een beetje aan wennen. Ik heb zoveel haarkleuren gehad, dat ik niet zo huilerig ben als het op mijn haar aankomt." Wanneer heb je je voor het laatst rot gevoeld? "Dat heb ik niet zo vaak. Ik heb het over het algemeen gewoon heel goed naar mijn zin. Maar soms heb je wel eens het gevoel dat alles tegenzit. Als je moe bent, en weer ergens dossiermappen staat te vullen. Of als iemand ondankbaar is terwijl ik op zondagochtend om zes uur ben opgestaan om een plastic koe voor op de set te regelen." Waar word je blij van? "Van zingen. Ik zing overal en altijd. Vooral in de auto. Ik hou van allerlei soorten muziek van Bob Dylan en Stevie Wonder bijvoorbeeld. En van lange melancholische piano-intro´s. Of van een foute Dolly Parton met een snik. Maar ik hou echt niet van house. Ik heb net een I-pod aangeschaft. Daar ben ik helemaal gelukkig mee. Al ben ik ook bang dat ik daar weer niet zuinig mee omga en ´m kwijtraak of kapotmaak." Wanneer ben je voor het laatst kanloos dronken geworden? "Op de verjaardag van mijn vriendje. Die had een boot afgehuurd en er stond een band te spelen. Iedereen was zo dronken, dat ze de microfoon pakten en begonnen te zingen. Het is twee weken geleden, maar ik voel die kater zowat nog steeds. Het was echt een topfeest." Wat wil je graag voor de toekomst? "Doorgaan met zingen. Het liefst misschien wel in een eigen band. Maar dat lijkt me onmogelijk, ik kan zelf geen nummers schrijven. Ik vind veel verschillende dingen leuk. Ook bijvoorbeeld Klokhuis presenteren, lijkt me geweldig. Om iets te maken waar kinderen iets van kunnen leren. Of ik zelf kinderen wil? Honderd als het zou kunnen. Ik droom van een groot gezin met mijn vriend. Maar nog lang niet, ik moet eerst maar zorgen dat ik kinderen kan voeden." Haar beste vriendin: Anna de Beus "Sinds we vier jaar geleden een keer hebben samengewerkt voor een film, sloeg de vlam in de pan. Jelka is lekker gestoord, overal voor in en heel erg trouw. Ze is soms een drama queen, maar dat is juist grappig, daardoor is het nooit saai. Met haar kom je altijd in vreemde situaties terecht. Zo heeft zij er bijvoorbeeld voor gezorgd dat zij, een ander vriendinnetje en ik het achtergrondkoor werden tijdens het afscheidsconcert van de Poema´s. Stonden we daar opeens voor vijfduizend man te zingen. Met knikkende knieën, dat wel, maar achteraf gezien was het echt geweldig." Haar beste vriend: Allard Westenbrink "Jelka doet alles voor haar vrienden. Als het met iemand niet goed gaat, staat zij, bij wijze van spreken, meteen met een appeltaart voor de deur. Ik ben zelf net verhuisd en Jelka heeft me geholpen met behangen en schilderen. Jelka is het stralend middelpunt van onze vriendenclub. Ik moet altijd erg om haar lachen, ze kan soms ook zo overdrijven. Met vriendjes bijvoorbeeld: wij hebben zo vaak gehoord: 'Deze jongen is zo bijzonder! Dit heb ik nog nooit meegemaakt!' Drie weken later was hij het toch weer niet. Het duurde daarom ook even voordat we door kregen dat haar huidige vriend dit keer echt haar ware was. Dat Jelka nu in de schijnwerpers staat verbaast mij niks. Ze heeft iets waardoor zij mensen naar zich toe weet te trekken. Dat is heel bijzonder. Haar leven kabbelt ook nooit voort, het gaat vaak in extremen. Een maand geleden moesten we haar nog troosten omdat ze niet het werk deed wat ze zo graag wilde en nu heeft ze deze hoofdrol opeens te pakken!" Haar moeder: Margje Stasse "Mijn dochters waren altijd al bezig met verkleden, liedjes zingen en optreden. Ik vond dat hartstikke leuk. Ze kenden de hele musical Annie uit hun hoofd. Jelka was een spontaan en heel enthousiast kind. Ze was ook ondeugend. En temperamentvol. Dat is ze nog steeds. Onze relatie is heel warm, hoewel het er in haar puberteit tussen ons soms heftig aan toe ging. Ik ben heel trots dat zij de hoofdrol in Turks Fruit gaat spelen. Ik weet hoe graag zij met zingen bezig is. Dit is voor haar een droom die uitkomt." Haar schoonzusje: Lotte Koppeschaar "Jelka is meer een vriendin van me dan mijn ´schoonzusje`. Ik kan het heel goed met haar vinden. Als we elkaar niet zien, dan bellen we veel. Mijn broer had het niet beter kunnen doen: Jelka is superzorgzaam en heeft altijd het beste met iedereen voor. Ik heb haar leren kennen toen ze in de band van mijn broer zat, toen ze een jaar of vijftien was. En toen jaren later werd zij de vriendin van mijn broer. Met Jelka in de buurt gebeurt er altijd wel iets. Zo heeft ze een tijdje geleden al haar sloten van haar huis laten vervangen om dat ze –chaotisch als ze is- haar sleutels kwijt was. Een paar dagen later vond ze haar sleutels weer, in de jaszak van een goede vriend. Daar kunnen we dan achteraf heel erg om lachen." Haar tegenspeler: Antonie Kamerling "Ik vind het heel leuk om met Jelka samen Turks Fruit te gaan spelen. Zij heeft iets heel uitdagends in haar spel. Ik bedoel: ze leest niet suf haar tekst op, ze reageert echt op mij als ze speelt, dat maakt het spannend. Op dit moment hebben we nog niet veel met elkaar gespeeld, maar ik heb er veel zin in om dat straks wel te gaan doen." [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|