De 'wat nou!'-generatie |
|
datum plaatsing |
24-jan-08 |
medium |
Metro |
auteur |
Joost van der Wegen |
Asociaal gedrag. Voor conducteurs, ambulancebroeders of politieagenten is het al dagelijkse kost. Zij kijken er niet meer van op als ze worden uitgescholden, of het werken onmogelijk wordt gemaakt. Met wat meer pech belanden ze in het ziekenhuis, nadat ze een 'klant' hebben aangesproken op de ongeldigheid van een treinkaartje, of het niet snel genoeg naar de zin van omstanders helpen van een zieke of gewonde. "Conducteurs vragen er niet om te worden mishandeld, omdat ze een uniform aan hebben. Zij hebben als dagelijks werk het controleren van kaartjes. Toch heeft 98 procent van het NS-personeel te maken met ongewenst gedrag." Sander Flight is onderzoeker bij DSP-groep in Amsterdam. Samen met collega Paul Hulshof schreef hij een rapport over asociaal gedrag tegen over-heids-ambtenaren. De daders zijn volgens Flight en Hulshof afkomstig uit de 'wat nou!'-generatie. "Dan hebben we het over jongens tussen de 15 en 35 jaar die geen respect meer hebben voor autoriteiten", aldus Flight. "Ze zeggen 'wat nou!' tegen de conducteur die ze erop wijst dat ze zonder kaartje reizen. 'Wie ben jij eigenlijk dat je me dat kunt vertellen? Je kunt me toch niets maken!', is de reactie. Ze gaan met de conducteur in debat, in plaats van dat ze schaamte voelen omdat ze geen kaartje hebben gekocht." Flight en Hulshof maakten tijdens onderzoek op straat het gedrag van 'ettertjes' van dichtbij mee: "In het uitgaansleven bleek het voor politiemensen nauwelijks mogelijk om jongeren aan te spreken op hun gedrag. Het is of meteen isoleren en uit de groep halen, of het maar weer laten gaan." Ook in het onderwijs is het vaak raak, constateren de twee. "Wie wil er onder die omstandigheden nog voor de klas staan?" Flight verklaart het wangedrag van de 'wat nou-ers' uit het verlies aan gezag voor de autoriteiten. "Nadat de agent in de jaren zeventig onze beste vriend is geworden, trekt men nu het gezag van die beste vriend in twijfel. Sterker nog, ze zetten de pet van de agent op, en bepalen zelf wel hoe het moet." De onderzoekers komen met een verklaring voor de opkomst van de 'wat nou!'-generatie. "Het is een generatie die op straat kijkt tot hoever ze kan gaan, omdat ze er behoefte aan heeft te worden gecorrigeerd. De jongeren duwen net zo lang door, tot er wat terugkomt. Hoe meer mensen zich van hen afwenden, hoe harder ze gaan schreeuwen, slaan, of schoppen." Waar de behoefte aan correctie vandaan komt, kunnen Flight en Hulshof niet aangeven. "Daar is nog geen sociologisch onderzoek naar gedaan." Wat te doen aan het wangedrag van de 'wat nou!-generatie'? Die vraag stelden Flight en Hulshof zichzelf ook. "Het is ondenkbaar dat we in een land komen te wonen waarin de overheid zich naar aanleiding van geweld terugtrekt. Dan ontstaat anarchie." De onderzoekers zien wel alternatieven. Flight: "Een mogelijkheid is om ambtenaren die zwaar onder vuur liggen te laten merken dat ze er niet alleen voor staan. Mensen hebben vaak 'geen zin in gezeik', als ze zien dat de buschauffeur wordt bedreigd. Dat moet veranderen." Hulshof: "Ook het opleggen van zwaardere straffen kan effectief zijn. Als je bijvoorbeeld in Londen een Bobby fysiek bedreigt, ga je de cel in. Als gevolg daarvan kampt de Britse politieman niet met een gezagscrisis. In ons land kun je er met vierhonderd euro boete vanaf komen, als je een agent slaat. Maar zelfs als we dat bedrag zouden verdubbelen, laten asocialen zich er niet door tegenhouden." [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|
