Politiecamera’s maken einde aan dertig jaar drugsoverlast |
|
datum plaatsing |
30-aug-07 |
medium |
Metro |
auteur |
Joost van der Wegen |
“De flessen vlogen hier wel eens door de ruiten.” Jan is vaste klant van café Zeezicht, op de hoek Stormsteeg-Oudezijds Achterburgwal. Hij weet nog goed hoe het was voor de komst van die ronde camera die sinds enkele maanden is gemonteerd aan het pand schuin tegenover zijn stamkroeg. Hij wil daar best wat over vertellen, maar hij wil zijn aandacht dan wel graag verdelen tussen het gesprek en zijn sudoku. In het café zijn wat andere gasten aan het dobbelen aan de bar, terwijl Rob de Nijs zich op de achtergrond afvraagt waarom hij ‘haar naam nog fluistert’. Het is een rustige, zomerse maandagmiddag op de Amsterdamse Walletjes, hoewel zelfs op dit tijdstip een onophoudelijke stroom toeristen zich - al dan niet moeizaam balancerend op vrolijk gekleurde huurfietsen - aan het Red Light District vergaapt. Het is een bekend straatbeeld. Toch is er sindskort een duidelijk verschil in ‘beleving’. Op de brug over de gracht ontbreken sinds een aantal maanden de hosselende, dealende en ruziënde verslaafden, sinds de jaren zestig behorend tot het straatmeubilair van de stad, zich nooit te goed voelend voor de snelle levering van een gestolen fiets of een ontvreemde autoradio. De verslaafden zijn spoorloos verdwenen. Als sneeuw voor de zon. “Sinds die camera er hangt zijn we alle junks kwijt.” In Zeezicht bevestigt Jan datgene wat onderzoek in opdracht van de gemeente Amsterdam al jaren lijkt aan te tonen. De tientallen camera’s die in de warme buurt hangen, brengen verlichting in de overlast die al decennia lang bestaat, van vooral verslaafden. “Dit hadden ze veel eerder moeten doen”, merkt Jan op, na het invullen van zijn volgende sudoku. “De agenten die de drugsgebruikers jarenlang hebben opgejaagd, het was water naar de zee dragen. Nu is het probleem radicaal opgelost. In één keer.” De observatie van Jan wordt bevestigd door de man die het achter veel van de rode lichtjes op dit stuk van de gracht voor het zeggen heeft: Casa Rosso-directeur Jan Otten. We worden naar hem doorgestuurd door de dame bij het Erotic Museum, waar hij blijkbaar óók de eigenaar van is. Door het luikje van zijn kassa is hij graag bereid even wat over het nieuwe toezicht te zeggen, terwijl aan de overkant van de gracht een Wegenwacht-medewerker de reparatie van zijn leven heeft. “Het is hier door die camera’s zo’n twintig procent relaxter. We zijn er heel blij mee.” Van een verlies van privacy wil hij niets horen. “Nee, hoor, we hebben er geen enkele moeite mee.” Terug bij de camera is er nog steeds geen verslaafde op of in de buurt van de brug te bekennen. Bij de Stichting Streetcornerwork, met haar kantoor recht onder de camera, tegenover Zeezicht, vragen we om uitleg. Hoe kan het dat de verslaafden, die met hun gedrag dertig jaar lang de wallen teisterden, hun hielen zomaar hebben gelicht? “Heel simpel”, vertelt straathoekwerker-met-Jordanese-uitstraling Will Smit. “Als je een stapeltje boetes hebt liggen voor de handel in drugs, dan laat je het wel om dat te blijven doen. De camera registreert het gedrag tot op de vierkante centimeter, waardoor het niet meer mogelijk is met het dealen weg te komen.” Dit betekent volgens Will niet dat de drugshandel helemaal uit de binnenstad is verdwenen. “In de Barndesteeg verzamelen verslaafden zich ‘s avonds nog wel eens, en bij de Zuiderkerk is het tegenwoordig vaak raak. Maar hier, op de brug, is de situatie inderdaad zichtbaar en blijvend verbeterd.” Hoe slim is de slimme camera? Cameratoezicht speelt in steeds meer steden een belangrijke rol. Sander Flight van bureau DSP doet er al vijf jaar onderzoek naar. Onlangs gaf de minister van Binnenlandse zaken, Guusje Ter Horst, aan dat gemeentes meer met ‘slimme camera’s’ moeten werken. Camera’s die patronen en bewegingen in de gaten kunnen houden, of aan gezichtsherkenning doen. Maar volgens Flight is de techniek daar nog niet klaar voor. “Een camera ziet toch niet wat een mens kan waarnemen. Men heeft bijvoorbeeld getest met het herkennen van koffertjes die op het station worden achtergelaten - en een bom kunnen bevatten. Maar ‘slimme’ camera’s verwarren die in de praktijk nog wel eens met een schaduw die in beeld verschijnt, of een vogeltje dat ergens een tijdje neerstrijkt.” Helft minder aangiftes Het zijn de ogen van de binnenstad. Sinds 2003 werkt Amsterdam met cameratoezicht. De gemeente heeft in de binnenstad een half miljoen euro geïnvesteerd in 31 camera’s die live worden bekeken door twee toezichthouders, in het politiebureau aan de Beursstraat. Die toezichthouders worden dagelijks gebrieft over de gang van zaken in de stad. Als zij wat zien gebeuren, melden zij dit, waarop de politie actie kan ondernemen. Tot drie dagen later kunnen beelden worden teruggekeken. Sinds de invoering van het cameratoezicht is het aantal aangiftes in de binnenstad met de helft afgenomen. Dat is volgens de gemeente direct op de camera’s terug te voeren. Het gaat vooral om een sterke afname van de ‘verbale agressie’, de dreigende sfeer, zakkenrollerij, inbraken, diefstal uit auto’s, mishandeling en straatroof. De camera’s in de Amsterdamse binnenstad kunnen draaien, kantelen en inzoomen. Inmiddels is er al een drugsdealer gesignaleerd die zich voor de camera’s probeerde te verstoppen door een hardboard plaat mee te zeulen... [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|