Een topbaan, een leuk huis en een dure auto. De advocaten, accountants en andere voornamelijk financiële dienstverleners die aan de tweede editie van de Race of the Classics for Young Professionals deelnemen, hebben een geslaagd leventje met naar het schijnt weinig tegenspoed. Eenmaal teruggeworpen op de elementen, komen onvermoede sentimenten boven…

Mathijs heeft het helemaal gehad aan boord van de Abel Tasman. Hij is kotsmisselijk, moet zijn twijfelaar delen met collega accountant Arne en zou ook wel weer eens een normale maaltijd lusten. De tweede editie van de Race of the Classics for Young Professionals naar Vlissingen is nog maar twee uur onderweg. De survival of the fittest is nu al losgebarsten onder de 450 deelnemers. Hebben de accountants van BDO, de advocaten van Baker & Mc Kenzie of de adviseurs van Twijnstra Gudde de beste zeebenen? Voor Matthijs is het in elk geval duidelijk: ,,Ik ga met de trein terug”.

Netwerken en teambuilding. Dat zijn de doelen van de Rees, zoals de wedstrijd ook wel bekend staat onder zijn deelnemers. Daarom mogen alleen eind twintigers en dertigers zich inschrijven met vergelijkbare functies bij verschillende multinationale organisaties. Dit jaar varen zeventien bedrijven mee op twee-en driemasters variërend van 28 tot ruim veertig meter. De Rees is een spin-off van de Race of the Classics voor studenten die negentien jaar bestaat. Net als de studenten steken de young professionals het Kanaal over van Rotterdam naar Loweshoft in Engeland op een klassiek zeilschip. Dit jaar wijkt de organisatie noodgedwongen van de planning af. Er staat teveel wind om naar Engeland te varen. Daarom varen de deelnemers van de tweede editie van de Rees naar Vlissingen.

Aan boord van de Oban van team Rabobank wordt de slechte tijding goed ontvangen. In de Rotterdamse vertrekhaven, de Veerhaven praten collega’s in groepjes na over de spannende ervaringen van vanochtend. Pas bij Hoek van Holland ontdekte het schip dat het onmogelijk was om de oorspronkelijk wedstrijdplanning aan te houden.  Accountmanager Gijs ligt in zijn eentje op een dekkist en vertelt dat hij zich geestelijk aan het voorbereiden is op het vervolg van de race: ,,Ik was zo zeeziek dat ik er nog steeds van moet bijkomen”. Het schip dat de escorte van zeventien schepen aanvoerde, had zoveel moeite met de drie meter hoge golven en windkracht zes dat de schroef boven water kwam en de motor lucht hapte. Zelfs Svenja Wilmes, de vaste stuurvrouw van de Oban, werd de spanning wat teveel toen de motor uitviel midden in de drukke Maasmonding. ,,Ik gilde op een gegeven moment naar de jongens dat ze precies moesten doen wat ik zei. Er zat niets anders op dan te gijpen en terug te keren naar de Veerhaven om een andere wedstrijdroute uit te stippelen. Toen het touw klem zat en we het zeil niet direct omhoog kregen, brak er flink wat stress uit”.       

Frans, stuurman van de Abel Tasman gebruikt het wedstrijdbesluit om zijn eerste zeilles te illustreren. ,,Goed zeemanschap is de juiste beslissing nemen. Ik denk dat het heel verstandig is dat we morgen naar Vlissingen varen en niet naar Engeland”, vertelt hij de accountants van BDO die om hem heen staan op het voordek. Als de groep van 24 BDO’ers zich in het fletse zonnetje op het dek vleit, geeft Frans zijn ongezouten mening. ,,Tja, het is natuurlijk een stelletje ballen. Maar ik denk dat het wel wat met ze wordt. Ze zijn heel enthousiast en hebben allemaal zelf besloten om aan De Rees deel te nemen. Dat kan ik niet zeggen van andere groepen die ik tijdens chartertochten in Denemarken aan boord heb gehad. Ik heb weleens met kleptomanen gevaren, met een bemanning die weigerde ook maar een vinger uit te steken. Met iemand die zelfmoord dreigde te plegen en met iemand die bijna stikte toen de generator uitviel en zijn anti-snurk apparaat ermee ophield. Ik ben benieuwd wat De Rees dit keer in petto heeft.”

Team BDO heeft er in elk geval zin in. De collega’s maken volop foto’s met hun digitale cameraatjes. Vooral de dames kijken kritisch naar elkaars geleende zeilpakken en andere warme kleding. ,,Dit pak heb ik van een vriend geleend. Geweldig, hé. Het past echt precies”, zegt Femke. Collega Ingeborg heeft voor de gelegenheid haar skibroek uit de kast getrokken. ,,Ik weet tenminste zeker dat ik het niet koud krijg”, geeft ze als commentaar. Ze draaien meewarig hun hoofd om naar de fluorescerende, lubberende broek van collega Martijn te kijken. Als wijn, bier en chips naar boven worden getild, komt de stemming er goed in. ,,Geweldig toch zo’n zeilschip”, zegt Ramon die met zijn voeten tegen de reling op een bankje hangt. Hij heeft een biertje in zijn hand. BDO’er Ruud is zelfs zo ontspannen dat hij binnen op de bank in slaap is gevallen. 

De rust is van korte duur. De wedstrijdleiding op de Bisschop van Arkel heeft besloten dat de schepen morgenochtend richting Vlissingen vertrekken. Tussen zes en zeven uur ’s avonds gaat de Rees van start met een vliegende start. De teams moeten gedurende de nacht zoveel mogelijk mijlen varen in twaalf uur. Hierdoor kunnen ze tactisch te werk gaan, een eigen koers uitkiezen en een traject uitstippelen dat het gunstigst is voor hun schip. De ochtend erop volgt een tweede rak. Dit is een tijdsrace naar Vlissingen. Stuurman Frans verwoordt het besluit als volgt: ,,Geniet nog maar even van jullie biertje, want dat is vanaf morgen afgelopen! Koffie, cola en jus d’orange raad ik ook af. En, o ja. Vergeet niet om wat pilletjes tegen zeeziekte in te nemen”.

Zijn waarschuwing is zinloos. Tegen de tijd dat de Abel Tasman Hoek van Holland bereikt en de golfslag toeneemt, laten de eerste zeezieken zich zien. Matthijs kotst zijn zojuist voorgeschotelde, door de deining mislukte tosti’s uit over de reling. Ruud zit stilletjes in een hoekje en zelfs teamleider Ronald is misselijk in slaap gedommeld in het kapiteinshok. De Rees is nog maar net van start of team BDO is ernstig uitgedund. Als de nacht valt, blijkt van de achtkoppige ploegenindeling niets meer te kloppen. Martijn die tot ploeg drie behoort, somt op wie er op dat moment allemaal ontbreken: ,,Martijn W. ligt in bed. Joost is ziek. Fiona is ziek en Annemieke ligt te slapen.” De handvol fanatiekelingen die wel over zijn, komen uit verschillende ploegen. Ze rennen zo snel mogelijk van het voor-, naar het achterdek om de instructies van de stuurman en de scheepsmaten te kunnen volgen. ,,Jongens. We gaan weer overstag. Allemaal naar het voordek. Schud maar wat mannetjes wakker, want dit gaat niet zo”, moppert scheepsmaat Jostra. En niet voor het eerst.

Ook stuurman Frans heeft zijn humeur verloren. Vera die als eerste en enige vrouw het stuurwiel overneemt en de ene geïnteresseerde vraag na de andere stelt, krijgt er plotseling van langs. ,,Waarom gaan we nou weer overstag? Wat is dat voor stomme vraag. Omdat het water op is. Dat zei ik de eerste keer toch ook al. Kijk maar. Daar zie je de Zeeuwse kust!” Hij herstelt zich snel, zucht even diep en vertelt verder over wind, golven, stroming en getijden. ,,Tegen de wind in betekent net zo iets als een trap oplopen. Dat kost ook moeite. Van de wind af gaat juist heel makkelijk en snel. Bijna alle zeiltermen zijn aan dit fenomeen gerelateerd. Hoge wal en lage wal bijvoorbeeld of oploeven en afvallen. Als je begrijpt wat hoog aan de wind is, kan je zeilen!”.

Jeroen, kapitein van de Abel Tasman gelooft het wel met de zeillessen. Hij steekt zijn blonde krulhoofd naar buiten. Tegen de razende wind en het geluid van zijn muziekinstallatie in roept hij dat Frans het stuurwiel moet overnemen. Het schip wijkt teveel van koers af. Vervolgens schreeuwt hij de andere kant op dat het grootzeil binnengehaald moet worden. ,,Tempo, tempo. Die bakstaag kan later wel. Eerst die schoten!” Scheepsmaat Florian moet de vlieger erop zetten en of hij de binnenkluiver ook kan doorzetten. Geen middel wordt geschuwd om het schip zo hard mogelijk te laten varen.

 ’s Ochtends, vlak na de start van de tweede tijdsrace wordt het geheime wapen van Frans, een halfwinder, ingezet dat hij uren geleden al aankondigde om de stemming erin te houden. Het zeil zou hij tijdens een van zijn reizen naar Denemarken hebben gevonden in een prullenbak. Sindsdien sjouwt hij het altijd met zich mee, op welk schip hij ook vaart. Vijftien man zijn ervoor nodig om deze bijzondere fok erop te zetten. Het zeil dat zich tot een loodzware luchtballon opblaast in de wind zou anders weleens weg kunnen waaien. De BDO’ers die zich net nog verbaast de slaap uit de ogen wreven, begrijpen de ernst van de situatie. Ze trekken uit volle macht aan het zeil. ,,Het lijkt wel of ik surf”, roept Ingeborg enthousiast. Uiteindelijk lukt het om het zeil vast te zetten. Plotseling gaat de Abel Tasman drie knopen harder dan zijn directe tegenstanders, de Thalassa en Antigua die steeds verder uit het zicht verdwijnen. De accountants op het voordek juichen en applaudisseren. Degenen die nog sliepen, zijn door de commotie wakker geworden.

Tijdens het ontbijt van pannenkoeken met spek en banaan wacht hen een teleurstelling. Pieter, de enige zeiler onder de BDO’ers vertelt hen wat ’s nachts tijdens de eerste race is voorgevallen. De Abel Tasman blijkt het enige schip te zijn dat de finish niet binnen twaalf uur heeft gehaald. De Tecla vol ambtenaren van Economische Zaken heeft deze race gewonnen. Windstilte en een paar mislukte wendingen zijn de redenen van het mislopen van de finish. Kapitein Jeroen bevestigt het: ,,Tja, het blijft altijd lastig om te varen met een onervaren incomplete bemanning. Als we pech hebben, worden we ook nog gediskwalificeerd vanwege dat extra zeil. Maarja, dat maakt de pret er niet minder om. Het gaat er gewoon om dat de groep een leuke tijd heeft. Volgens mij is dat goed gelukt”.