Een volle Ahoy-hal, maar dan wel met mijn eigen muziek |
|
datum plaatsing |
Week 24, 2006 |
medium |
VPRO-gids |
auteur |
Diederik Samwel |
Onze hoofdpersoon bereidt zich voor op een belangrijke gebeurtenis. Deze week zangeres Hind (21) die op zondag 18 juni solo optreedt tijdens het Festival Mundial in Tilburg. Bij de roeibaan, Amsterdamse Bos, dinsdag 14.00 uur ‘Ja hallo, je spreekt met Hind. Ben jij die jongen met die blauwe trainingsbroek? Ik kom eraan, eerst even de auto wegzetten.’ Parkeerplaats, 14.02 uur ‘Waar zijn we hier eigenlijk? Ik ben vorige week naar Amsterdam verhuisd; alles is nieuw voor mij hier. Goed idee om te gaan hardlopen tijdens het interview. Zullen we meteen maar?’ Jij hebt waarschijnlijk een berenconditie met al die meters op het podium. ‘Gaat wel. Vroeger heb ik veel hardgelopen, ook wedstrijden. Ik ben de jongste uit een echt atletiekgezin. Discuswerpen, 600 en 800 meter, cross country. Op één schoen de finish halen omdat de ander in de modder is blijven steken. Ik heb ook prijzen gewonnen. Maar het is een tijdje geleden dat ik ben gaan joggen. Gaan we hier het bos in?’ Ren je nu van festival naar festival? ‘Ik zit in deze periode gemiddeld op vier optredens per week. Festivals, laatst nog een optreden tijdens een internationaal atletiekgala, maar ook personeelsavonden. Dat doe ik zonder band, dan zing ik op tape. Verder heb ik net een grote tournee door Nederland achter de rug en trips naar Zuid-Afrika en India. Wacht, hier doen we even wat strekoefeningen.’ Concerten in India? ‘Nee hoor, ik ben daar geweest voor het Working Women’s Forum, op uitnodiging van de Rabobank. De bank verleent daar microkredieten aan vrouwelijke ondernemers die onder moeilijke omstandigheden iets proberen op te zetten. In India komen vrouwen op de tweede plaats. Als er al geld is in het gezin, geeft de man het uit; meestal aan drank. Ze hebben daar een vrouwenorganisatie opgezet en bieden ondersteuning. De bank heeft een groep artiesten uitgenodigd om de resultaten te laten zien en meer bekendheid aan het project te geven. Ik was diep onder de indruk. Het zet je toch met beide benen op de grond. Terug in Nederland keek ik een tijdje vol verbazing hoe al die mensen met het grootste gemak geld uitgeven.’ Wie had drie jaar geleden gedacht dat jij als artiest om de wereld zou vliegen? ‘Ik niet. Het is ineens als een speer gegaan. Ik ben vrij vroeg begonnen met optredens, maar ik heb nooit gedroomd van een echte carrière. Door Idols is het totaal anders gelopen. Een enorme stroomversnelling. Maar ik realiseer me heel goed dat Idols niets met de werkelijkheid heeft te maken. Het was een soort roes. Ik beschouw het als een geweldige periode waarin ik veel leuke dingen heb meegemaakt. Toen ik niet in de finale kwam, was het of mijn wereld instortte. Weg carrière, dacht ik, want alles draait om de winnaar. Maar achteraf ben ik heel blij dat ik niet heb gewonnen. Daardoor lag er niet zo veel druk op mij na afloop en kreeg ik meer tijd om aan mijn muziek te werken. Want na de finale verloopt alles volgens een vast schema: eerst moest Jamai een single uitbrengen, daarna Jim en pas later de nummer drie.’ Maar ook voor nummer drie was een succesroute uitgestippeld. ‘Klopt. Ik heb een platencontract gekregen en ook veel andere dingen lagen vast. Met Henk-Jan Smits (van de Idols-jury, DS) als producer heb ik een single uitgebracht en een album opgenomen. Maar voor de tweede cd ben ik overgestapt op een andere producer. Omdat ik zelf toch een andere kant op wilde. We zijn nu druk bezig met de volgende cd maar die komt uit bij een andere platenmaatschappij.’ 14.35 uur, andere eind Bosbaan, vlakbij de kinderboerderij En ik maar denken dat Idols één commercieel circus is. ‘Dat is het ook, maar ik hoef daar toch niet aan mee te doen? Je moet trouw blijven aan je principes en muziek maken die je zelf goed vindt. Ik denk ook dat het goed is te horen wanneer ik liedjes zou maken waar ik zelf niet in geloof. Maar het is wel lastig om daarin een balans te vinden. Op het moment dat je plotseling bekend wordt, moet je voldoen aan de verwachtingen. Dan kun je niet plotseling met een heel ander repertoire aankomen. En je moet ook niet te lang wachten met nieuw werk; voor je het weet is het publiek je weer vergeten. Toch ga ik niet voor snel succes. Ik probeer te kiezen voor een langdurige carrière met muziek die ik zelf goed en leuk vind.’ Wat is dat dan voor muziek? ‘Ik kan het nog het best omschrijven als Arabpop. Een stijl die in Nederland niet zo voor de hand ligt. Misschien dat het tweede album daarom minder is verkocht. Het was ook heel lastig om hier de juiste producer te vinden. We zijn niet voor niets uitgeweken naar Spanje en New York voor de opnames. Nu zijn we ons aan het oriënteren op producers in Frankrijk.’ 14.55 uur, parkeerplaats roeivereniging Wat verwacht je van de toekomst? ‘Een uitverkocht Ahoy, dat soort ambities? Lijkt me geweldig, maar dan wel met muziek waar ik zelf helemaal achter sta. Ik wil me in elk geval blijven ontwikkelen. Oriënteren op het buitenland, op de muziek die daar gemaakt wordt. Daarom is het zo leuk om straks weer op het Festival Mundial op te treden. Daar kom ik artiesten tegen uit allerlei landen. Na mijn optreden van vorig jaar mocht ik mee naar Zuid-Afrika in het kader van een uitwisselingsproject. De gezamenlijke concerten met twee Zuid-Afrikaanse zangeressen zijn niet van de grond gekomen maar ik heb daar wel veel ervaring opgedaan. Vooral het bezoek aan een weeshuis, in één van de armste wijken van Johannesburg. Gehandicapte kinderen, zwaar ondervoede baby’s. Het wordt ondersteund door een Nederlands echtpaar. Regelmatig vinden ze een baby op de stoep. Ik zit al een tijdje te bedenken wat ik vanuit mijn positie voor ze kan betekenen.’ Zit er ook iets Marokkaans in jouw muziek? ‘Marokkaanse muziek heeft voor mij geen aparte betekenis. Het zijn meer Arabische invloeden, Algerijns. Ik zou best nog eens een nummer willen opnemen met Cheb Mami, één van de beste Noord-Afrikaanse artiesten van dit moment.’ 15.10 uur, voor Grand Café Bosbaan Wat kun jij betekenen voor de Marokkaanse gemeenschap in Nederland? ‘Het valt me op dat vooral mannelijke Marokkaanse rappers en acteurs als rolmodel optreden. Fans, vooral meisjes, vragen regelmatig of ik als rolmodel wil fungeren; sommigen verwachten het zelfs van mij. Maar ik voel me niet zo geroepen. Niet omdat ik het niet zou willen, maar ik voel me net zo goed Nederlandse als Marokkaanse. Zelf ben ik nooit gediscrimineerd, waarschijnlijk omdat je mijn afkomst niet zo goed kunt zien. En bovendien kun je het als rolmodel toch nooit goed doen voor iedereen. De een zal mij misschien te westers te vinden, de ander weer niet vrij genoeg. ‘Ho, nu moeten we stoppen. Best lastig, hardlopen en praten tegelijk. Oei, ik zie het al staan: “Journalist klopt Hind tijdens duurloop”. Dat ga jij niet boven het stuk zetten, hè. Tijdens de shows moet ik ook dansen en zingen tegelijk. Hartstikke zwaar, man. Ik train daar soms voor, op de fiets bij de fitness. Maar dit is ook prima voor mijn conditie. Ga ik nog eens doen. Wie weet bel ik je nog ‘es.’ [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|