Dansen voor witte toeristen |
|
datum plaatsing |
27-04-2007 |
medium |
Kidsweek |
auteur |
Corien van Zweden |
‘Mijn lievelingsplek in huis is het dakterras,’ zegt de Filippijnse Mary-Jane Escober. Ze woont al sinds haar 14de in een speciaal opvanghuis met ongeveer 50 andere meisjes tussen de 6 en 18 jaar. Ze komen uit arme families en hebben allemaal heel nare dingen meegemaakt. Daarom kunnen ze niet meer thuis wonen. Mary-Jane wijst ons de weg. Er is een tv-kamer met spelletjes. In de slaapzaal staan 18 stapelbedden. Sommige meisjes hebben een smoezelige knuffel in hun bed. Overal hangen plastic rozenkransen met witte en roze kraaltjes en een kruis. Dat zijn kettingen die je gebruikt om te bidden. Zwetend klimmen we verder naar het dak. Het is bloedheet. Op het dak waait het gelukkig een beetje. Er is een speeltuin met schommels en wippen die er oud uit zien, maar het nog goed doen. Vanaf hier heb je uitzicht over de stralend blauwe zee. Beneden raast het verkeer over de kustweg. In de verte zijn de bergen en zelfs een echte vulkaan. We zijn op bezoek in Olongapo, een stad op het hoofdeiland van de Filippijnen. Dat ligt in Zuid-Oost Azië, niet zo ver van Indonesië en Vietnam. Een priester uit Ierland heeft het opvanghuis in 1974 opgericht en is sindsdien de baas. Hij krijgt ook steun uit Nederland van de organisatie Kinderstem/Cordaid. Iedereen noemt de priester Vader Shay. Hij vertelt: ‘Toen ik op de Filippijnen kwam werken, ontdekte ik dat de mensen hier erg arm zijn. Jonge kinderen moeten vaak al meehelpen en geld verdienen.’ Vader Shay kwam erachter dat sommige meisjes moeten werken in speciale bars. Daar dansen ze elke avond in bikini en op hoge hakken voor de bezoekers. In zulke bars komen alleen maar mannen. Niet alleen Filippijnse mannen, maar ook veel buitenlanders: Amerikanen, Duitsers en ook Nederlanders. Die komen speciaal op vakantie naar de Filippijnen. Het leven is er goedkoop en je hebt er bars met mooie, heel jonge meisjes. Als je betaalt, mag je seks met ze hebben. Seks met meisjes die nog geen 18 zijn, is verboden op de Filippijnen. Maar het gebeurt toch. Dat maakte Vader Shay heel boos en hij besloot de meisjes te gaan redden. Dat was niet makkelijk. Hij ging naar de bars toe. Hij deed net alsof hij een klant was, die op zoek was naar een mooi meisje. Dan vroeg hij wie de allerjongste was. Van tevoren had hij de politie al gebeld en zo konden ze de meisjes redden. Mary-Jane was één van hen. Toen ze net in het opvanghuis van Vader Shay woonde, moest ze erg veel huilen. Ze was ook heel boos over alles wat er gebeurd was. Nu voelt ze zich beter. Ze is bijna klaar met school. Daarna wil ze gaan werken voor meisjes die hetzelfde hebben meegemaakt als zij. Ze zegt: ‘Misschien word ik advocaat. Dan ga ik de mannen aanklagen die seks hebben met jonge meisjes. Die moeten in de gevangenis, vind ik. Ik hoop dat het lukt.’ INTERVIEW interview met Mary-Jane en haar tweelingzus Mary-Anne Escober Willen jullie vertellen wat er met jullie gebeurd is? We woonden alleen met onze moeder. Er was weinig geld en onze moeder was vaak ziek. Op een dag zei ze dat we groot genoeg waren om geld te verdienen. We waren net veertien. We zouden als fotomodel gaan werken in Manilla. Dat is de hoofdstad van de Filippijnen. Het leek ons geweldig. Misschien zouden we beroemd worden. Dan kwamen we op de tv! Hoe ging het verder? In de auto onderweg naar Manilla waren we super opgewonden. Wat zou er allemaal gaan gebeuren! Toen we aankwamen in de stad, werden we naar een slaapzaal gebracht met een heleboel andere meisjes. Ze waren allemaal ouder dan wij. Niemand zei iets tegen ons. Moesten jullie meteen aan het werk? Ja, we moesten diezelfde avond beginnen. We werden naar een bar gebracht. Het was er druk en er schenen roze en oranje lampen. We moesten een bikini aan en hele hoge hakken waar we bijna niet op konden lopen. We begrepen er niets van. Toen gaven ze ons te drinken. Ik weet niet wat het was, iets heel sterks. Ik voelde me wazig. Ik denk dat we dronken waren. Daarna moesten we dansen voor de mannen. Hoe voelden jullie je? Het was een grote nachtmerrie. We waren heel bang en we wisten niet wat er gebeurde. Al die mannen keken naar ons. Er waren veel witte toeristen bij en een heleboel Japanners. Hoe hielden jullie het vol? Na die eerste avond wisten we een beetje hoe het ging. Het was afschuwelijk. Het enige goede was dat we veel geld verdienden: 5000 pesos (ongeveer € 65) op een avond. Dat vond onze moeder fijn. Dus dan waren wij ook blij. Hoe lang hebben jullie in die bar gewerkt? Elke avond moesten we werken van 7 uur ’s avonds tot 3 uur in de nacht en soms nog langer. Na 7 maanden kwam vader Shay binnen met veel politiemannen. We schrokken ons dood, want we kenden hem nog niet. Toen bleek dat we waren gered. Kinderstem/Cordaid vraagt op de Dag van de Arbeid (1 mei) aandacht voor kinderarbeid. Zie: www.kinderstem.nl. Daar vind je ook alles wat je nodig hebt voor het maken van een werkstuk of een spreekbeurt over kinderen ver weg. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|