PREDA helpt slachtoffers van seksueel misbruik op de Filipijnen |
|
datum plaatsing |
04-09-2007 |
medium |
Medisch Ondernemen |
auteur |
Corien van Zweden |
‘Niet iedereen begrijpt mijn werk. Veel mensen op de Filippijnen beschouwen seksueel misbruik van minderjarigen niet als een misdaad. Het hoort er gewoon bij, vinden ze.’ Medisch Ondernemen keek mee met een sociaal werkster in een opvanghuis voor misbruikte meisjes in de buurt van Manilla. Van gynaecologisch onderzoek tot traumahulpverlening. Ze heeft zich teruggetrokken op de kleine slaapkamer. Ze praat niet en eet nauwelijks. De Filippijnse Ana-lyn Posadas (17) verblijft sinds een week in een opvanghuis voor seksueel misbruikte meisjes in Olongapo City niet ver van de Filippijnse hoofdstad Manilla. Ze ligt de hele dag op bed en komt alleen overeind om haar pasgeboren baby een schone luier te geven of te voeden. Achter de gesloten deur is het gegil en gelach te horen van de ruim 50 meisjes die het opvanghuis bewonen. Ana-lyn lijkt het niet te merken. Met een wezenloze glimlach staart ze naar het kleine hoopje mens naast zich op het bed: een gezonde baby van amper 2 kilo. Een bos zwart haar, klein plat neusje, een katoenen broekje dat veel te groot is. Het verhaal van Ana-lyn lijkt op dat van veel andere meisjes in het opvanghuis. Ze is jarenlang seksueel misbruikt door haar oom van 56. Hij bedreigde haar en gaf haar geld om ervoor te zorgen dat ze zich stil hield. Ana-lyn heeft geïntimideerd en vol schaamte al die jaren gezwegen, totdat ze tien dagen geleden in het ziekenhuis belandde met vreselijke buikpijn. Ze had er geen idee van wat de oorzaak van de pijn kon zijn en raakte in totale verwarring toen er een baby werd geboren. Sindsdien woont ze in het opvanghuis van de organisatie PREDA waar met steun van het Nederlandse Kinderstem/Cordaid meisjes zoals Ana-lyn medische verzorging en traumahulpverlening krijgen. Millet Paguio is 26 werkt sinds 4 jaar als sociaal werkster in het opvanghuis. ‘Het is zwaar werk,’ zegt ze. ‘De meisjes hier hebben allemaal ernstige trauma’s. Velen zijn misbruikt door familieleden, maar er zijn ook meisjes bij die onder dwang in de seksindustrie hebben gewerkt.’ De rosse buurten in de omgeving van Olongapo zijn berucht. Sekstoeristen uit de westerse wereld boeken goedkope reisjes naar de Filippijnen: daar vind je piepjonge meisjes voor weinig geld. Meisjes die ontsnapt zijn aan de scene vinden onderdak in het opvanghuis van PREDA. Millet Paguio kent hun trieste verhalen. Ze zegt: ‘Je vraagt je bij deze kinderen soms af hoe ze al die pijn hebben kunnen overleven.’ Het opvanghuis is gevestigd in een grote, vervallen villa op een helling hoog boven zee. Het tehuis werd in 1974 opgericht door de Ierse priester Shay Cullen, die sindsdien de drijvende kracht is. Zijn werk heeft in de loop der jaren bekendheid gekregen in de wijde omtrek en ver daarbuiten. De priester is tot twee keer toe genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. Met grote inzet en bevlogenheid doet Shay Cullen al bijna 40 jaar zijn werk. Vrijwel wekelijks zijn er meldingen van seksueel misbruik, vaak per telefoon, soms via een anoniem SMS’je aan de priester zelf. Alle meldingen worden nagetrokken en in veel gevallen komt het slachtoffer in het opvanghuis terecht. Sociaal werkster Paguio legt uit hoe de procedures na de eerste melding verlopen: ‘Alle meisjes die bij PREDA binnenkomen, moeten zo snel mogelijk voor gynaecologisch onderzoek naar het plaatselijke ziekenhuis. Die onderzoeken zijn zwaar, want de meisjes hebben al veel achter de rug. Toch is het nodig.’ Tijdens het onderzoek wordt gekeken of er sprake is van verwondingen of van een geslachtsziekte. Soms wordt er ook een Aids-test gedaan, vooral bij meisjes die uit de prostitutie afkomstig zijn. Maar de belangrijkste reden voor het onderzoek is dat er een officieel bewijs van het seksueel misbruik nodig is. Daarom moet het onderzoek bij voorkeur de eerste dag al plaats vinden. In de meeste gevallen begeleidt Paguio de meisjes bij hun bezoek aan het ziekenhuis. Ze zegt: ‘We zouden het liefst een vrouwelijke arts hebben, maar die zijn er nauwelijks. De mannelijke gynaecologen zijn niet altijd even begripvol, hoewel wij ze altijd vragen om vooral voorzichtig en rustig te handelen. Van tevoren leg ik de meisjes uit wat er gaat gebeuren. Vooral de kleine meisjes – in het opvanghuis hebben we kinderen vanaf zes jaar – raken soms in paniek. Ze willen zich niet uitkleden, ze schamen zich en zijn doodsbang. Meestal kan ik ze wel kalmeren, maar een enkele keer lukt het niet. Dan moeten we er vanaf zien. Je kunt een kind in die omstandigheden niet dwingen. Daarmee wordt het wel lastig om het seksueel misbruik te bewijzen, omdat een officieel doktersrapport ontbreekt.’ Het officiële bewijs van seksueel misbruik speelt een essentiële rol bij de aanklacht tegen de daders. Priester Shay Cullen is daar erg op gebrand. Opvang van de slachtoffers is één ding, maar zonder aanklacht tegen de daders bereik je weinig, vindt hij. De priester voert al jaren een verwoede strijd om de daders van incest en de seksclubeigenaren berecht te krijgen. In een aantal gevallen is dat gelukt, maar daar is vaak jarenlang getouwtrek aan vooraf gegaan. Het wordt de priester niet in dank afgenomen. Hij leeft op voet van oorlog met de bazen van de seksindustrie en de corrupte ambtenaren die goed verdienen aan de nachtclubs en bordelen. Al meermalen heeft hij doodsbedreigingen ontvangen. Ook de incestplegers die door Cullen voor het gerecht worden gesleept, proberen de priester te intimideren. Paguio legt uit: ‘Het is een schande voor de familie als een dochter in het opvanghuis van PREDA komt te wonen. Het misbruik wordt in de meeste gevallen ontkend. Wanneer dat lastiger wordt - bijvoorbeeld omdat er officieel medisch bewijs op tafel ligt - volgt de fase van intimidaties en bedreigingen. Dat is ook in Ana-lyns geval gebeurd. De echtgenote van de dader is bij PREDA langs geweest om bedreigingen te uiten. Zij staat pal achter haar man en verdenkt Ana-lyn ervan dat zij haar oom expres verleid heeft. Welk meisje van 17 zou haar oude oom verleiden? Toch meent die tante het serieus. Ana-lyn krijgt alle schuld.’ Voor Ana-Lyn is de toekomst op dit moment heel onzeker. Ze kan voorlopig bij PREDA blijven, maar het opvanghuis heeft niet de faciliteiten om de baby te laten opgroeien. ‘We hopen dat de baby bij Ana-Lyns moeder kan gaan wonen. Gelukkig is het contact met de moeder hersteld. Ze steunt Ana-lyn, hoewel ze onder grote druk staat om het misbruik door haar zwager te ontkennen en te verzwijgen,’ zegt Millet Paguio. Ana-lyn zelf zal traumahulpverlening aangeboden krijgen, zodra ze over de eerste schok heen is. Paguio: ‘De meeste meisjes verkeren de eerste dagen of weken in shock. Ze zitten stil in een hoekje en praten nauwelijks. Meestal zie je ze na een paar dagen ontdooien, vooral de kleintjes. Die beginnen dan voorzichtig te spelen. Daarna beginnen we met traumatherapie.’ De therapie die in het opvanghuis van PREDA wordt toegepast is ontwikkeld door Shay Cullen zelf en gebaseerd op het beroemde boek The Primal Scream (1970) van de Amerikaanse therapeut Arthur Janov. Paguio: ‘Kinderen die seksueel misbruikt zijn, hebben veel onmacht, angst en pijn ervaren die ze nooit hebben kunnen uiten. In deze therapie geven we de ruimte om de gevoelens van verdriet naar buiten te brengen door te huilen en te schreeuwen. Zodra Ana-lyn een beetje bij komt, zullen we met haar ook sessies doen. Dat is een pijnlijk proces, maar we zien bij veel slachtoffers dat het werkt. Daarna zal er weer ruimte ontstaan om na te denken over de toekomst. Dat zal met Ana-lyn ook lukken. Het heeft alleen tijd nodig, en veel aandacht.’ Voor meer informatie over het werk van PREDA en over priester Shay Cullen zie: www.kinderstem.nl [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|