‘De politiek doet momenteel niets voor moslimlesbiennes’ |
|
datum plaatsing |
2006 nr. 3 |
medium |
Zij aan zij |
auteur |
Suzanne Stam |
Ayaan Hirsi Ali is Tweede Kamerlid van de VVD en woordvoerder integratie en emancipatie allochtone vrouwen. En dus ook woordvoerder voor allochtone lésbische en biseksuele vrouwen. Ze zegt: ‘Het is de taak van de overheid om geweld tegen lesbische of homoseksuele moslims te straffen. Het drijft mij tot stampvoeten dat wij mee betalen aan onderwijs waar wordt geleerd dat homoseksualiteit een ziekte is!’ Kent u zelf moslimlesbiennes? “Ik ken geen moslimlesbiennes maar wat ik hoor van moslim homo’s is dat de familie alsnog een partner gaat regelen als ze ontdekken dat iemand op hetzelfde geslacht valt. Veel homo’s gaan akkoord en trouwen maar zijn daarna waanzinnig ongelukkig of gaan stiekem homoseksuele relaties aan. Over homoseksualiteit wordt in de moslimgemeenschap niet of nauwelijks gesproken” Wat moet er gebeuren moslimlesbiennes te helpen? “Aanvaarding van jezelf is de eerste stap. Dat gevecht met jezelf en je omgeving is natuurlijk extreem moeilijk als je leeft in een geloof waarbij alles wat anders is, niet wordt geaccepteerd. Daarnaast moeten we de islamitische gemeenschap bewust maken dat dit ook op hun af kan komen, dat je dochter of zus anders in elkaar kan zitten. Het lijkt alsof ik ga drammen maar erkennen van de factor geweld is ook hierbij het belangrijkste dat er bestaat. Het is de taak van de staat om slachtoffers te beschermen en de daders te vervolgen. Dus als een moslim lesbienne in elkaar geslagen wordt, moet aan de dader duidelijk gemaakt worden dat je niet gaat over de seksualiteit van je dochter of zoon! Zij gaan daar zelf over. Ik vind dat het feminisme in die zin heeft gefaald. Toen de migranten kwamen, hadden ze dat harder aan moeten pakken. Als je onder zware omstandigheden jezelf emancipeert, krijg je te maken met geweld van familie. Dat wordt niet vervolgd, niet afgekeurd. Daar probeer ik te beginnen, klein. Als je moslimlesbienne bent zijn dit vreselijke dingen waar je mee te maken kunt krijgen maar ik pleit er toch voor om voor jezelf te kiezen. Het is niet aan de overheid om mensen gelukkig te maken, dat moet je zelf doen. Dus als je lesbienne bent, en je bent ongelukkig, moet je daar zelf wat aan doen. Als je bedreigd wordt door je familie, moet de staat inspringen.” Hoe zit het met de politiek, wordt er iets gedaan voor deze groep? “Feitelijk gebeurt er niets op het politieke vlak voor moslimlesbiennes. Er is nu wel aandacht voor eerwraak, huiselijk geweld of eergerelateerd geweld tegen moslimvrouwen en hopelijk kunnen de moslimlesbiennes daarvan meeprofiteren. Die aandacht spitst zich toe op het aanbieden van opvang, voorlichting aan de gemeenschap en het vervolgen van de dader. Alleen dat laatste, het vervolgen en waarschuwen van de dader, gaat niet zo goed. Dat valt onder minister Donner en die is heel zuinig in het gebruik maken van de strafrechtelijke kant van de zaak. Hij zou eens het verhaal moeten horen van een lesbische of homoseksuele moslim. Of een gemiddelde moslimvrouw. Het geweld wordt door de staat niet genoeg bestraft en daardoor is de basisbehoefte, je eigen veiligheid afwezig. Daardoor kun je als moslimlesbienne niet komen tot je echte seksuele identiteit. Als die basisbehoefte van veiligheid is geregeld, kun je organisaties geld geven om de islamgemeenschap voor te lichten over het bestaan van homoseksualiteit en dat mensen niet perse verliefd worden op het andere geslacht.” En hoe zit het met het onderwijs? “De hele emancipatie van Nederlandse homo’s en lesbiennes begon in de jaren ’60 met het verwerpen van het idee dat het een ziekte zou zijn. Op islamitische scholen wordt kinderen nu actief geleerd dat homoseksualiteit slecht is, en dat het toch en ziekte zou zijn. En wij betalen voor datzelfde onderwijs! Dat kan mij tot stampvoeten drijven! Stel je voor dat je als moslimlesbienne op zo’n school zit, dan heb je het heel erg zwaar. We kunnen het islamitisch onderwijs niet afschaffen, wel grenzen stellen onder toezicht van de inspectie. Het tweede deel van de film Submission – deel één maakte u met Theo van Gogh - is in de maak en daarin wordt een homoseksuele man opgevoerd. Waarom geen vrouw? “Deel één ging volledig over vrouwen en deel twee gaat over mannen. Eén daarvan is homo en als hij tot God bidt, zegt hij ‘Luister God, u heeft mij geschapen tot wat ik ben, met alles wat mooi en goed aan mij is. Waarom moet ik dan met mijn hoofd naar beneden van het hoogste flatgebouw worden geduwd, waarom moet ik gestraft worden?’. Die god van ons is een tegenstrijdige god. Dat wordt hem voor de voeten geworpen in de film. Ik wil in deel twee homoseksualiteit bespreekbaar maken en voer een man op. Daarmee ontken ik het bestaan van moslimlesbiennes natuurlijk niet. Als mijn bijdrage tot een debat over homoseksualiteit leidt in de islam zal dat automatisch ook voor lesbiennes gelden. Sterker nog, ik denk dat wij als moslimsvrouwen het moeten hebben van de homomannen. Die groep wordt ook onderdrukt. Zij weten precies hoe het voelt om het wezen van jezelf te onderdrukken en geheim te houden. Ze kunnen als bondgenoot optreden, de moslimhomo’s met alle moslimvrouwen. Gezamenlijke emancipatie.” Wat verwacht u van de reacties op de film? “Ik verwacht dat er een serieus debat gevoerd gaat worden, net zoals nu gebeurt over het geweld tegen moslimvrouwen. Drie jaar geleden was dat onbespreekbaar, ik werd voor gek versleten en ik zou getraumatiseerd zijn. Er werd gezegd dat geweld niet voorkwam en dat ik extreem rechts in de kaart zou spelen. Nu wordt eerwraak bestreden, het wordt geregistreerd, er wordt in gemeenschappen over gesproken. Dat is een enorme winst. Dat geldt ook voor de homo’s en lesbiennes, daar gaan we het over hebben en andere partijen pakken dat hopelijk op.” Uw uitspraken maken nogal wat los. Zoals bijvoorbeeld over de hoofddoek. “Ik vind dat de hoofddoek een symbool van onderdrukking is. In de koran wordt gezegd een vrouw onderdelen van haar lichaam moet bedekken die mooi en verleidelijk zijn. Bijvoorbeeld haar haren, om te voorkomen dat mannen hoteldebotel van haar raken en zich daardoor zouden vergrijpen aan de vrouw. De eerste stap van emancipatie betekent dat je je eigen seksualiteit moet beheersen. Ik ga mijn hoofd niet bedekken voor jou! Bovendien is het niet gelijkwaardig. Ook mannen zijn mooi en wij als vrouw worden ook vreselijk verleid door ze. Maar wij hebben mannen niet achter burka’s gestopt. Ik verzet me ook tegen de visie op de mensheid. Die van een man als een wezen dat niet in staat is zijn verlangens te beheersen. Daar staat de hoofddoek symbool voor en daarom ben ik tegen de hoofddoek. Maar ik heb er niets op tegen als een vrouw een hoofddoek draagt omdat ze zich daar lekker bij voelt. Dan zeg ik ‘Prima, doe dat vooral, daar heb ik geen zeggenschap over’. Ik heb dan ook nooit gepleit voor een verbod op de hoofddoek.” U stuit op veel weerstand. Is dat niet heel frustrerend? “Ja, nogal. Waar ik ongelukkig over ben en wat ik zie als verraad, is het ontkennen van misstanden. Ten tweede frustreert het me dat mensen beledigd en gekwetst zijn als ik geweld tegen vrouwen of homo’s aan de kaak stel. Moet ik zwijgen omdat zij gekwetst zijn? Wat ook erg vermoeiend is, is het constant wijzen naar een andere groep. Ze wijzen naar de SGP of vragen me waarom ik geen aandacht heb voor Chinese vrouwen. Ook erg zijn seculiere mensen die nooit onderdrukking hebben gekend. Zij laten zich overtuigen door de verontwaardigde verhalen en ontkennende reacties. Solidariteit met de verkeerde groep. Het zijn allemaal tactieken waarmee het probleem in stand wordt gehouden. Het allerpijnlijkste is het uitstellen van het probleem. Als er wordt gezegd dat de mensen hier zeshonderd jaar nodig hebben gehad om te emanciperen, dus: geef ze de tijd. Moeten we dan nog zeshonderd jaar lijden?” Maar het kan toch ook niet van de ene op de andere dag? “Nee, we hebben nog een lange weg te gaan, dat is niet in twintig jaar te doen. Wat we wel kunnen doen, is het debat openen. Dat is noodzakelijk voor verandering, dat we met elkaar praten. En daar kunnen Zij aan Zij lezeressen me bij helpen.” U krijgt ook veel kritiek op de manier waarop u zaken aankaart, dat staat veel mensen niet aan. “Altijd maar over die stijl en toon. Het zou mooi zijn als jullie lezeressen zouden zeggen ‘die toon is onbelangrijk, die inhoud, daar gaat het over!’. Het grootste gedeelte van de vrouwen in de ‘Blijf van m’n Lijf’-huizen is van islamitische afkomst. Dat is toch waanzinnig. Hoe zou ik dat anders moeten zeggen? Als mensen er op achteruit gaan door bezuinigingen, loopt de hele straat vol demonstranten. Hier worden vrouwen stelselmatig in elkaar geslagen. En ik zou dan mijn toon moeten matigen? Nee, ik matig mijn toon niet, nooit. Ik ga door.” Ayaan’s levensverhaal Ayaan Hirsi Ali wordt op 13 November 1969 geboren in Mogadishu, Somalië. Haar vader is een rebellenleider die zich verzet tegen vrouwenbesnijdenis maar Ayaan wordt als 5-jarige toch besneden toen hij afwezig was. Met 22 wordt Ayaan uitgehuwelijkt aan een verre neef in Canada die ze niet kent. Onderweg naar Canada vlucht ze per trein naar Nederland en krijgt politiek asiel. Ze woont tijdelijk in het asielzoekerscentrum van Lunteren en werkt als schoonmaakster en later als tolk/vertaler en ze studeert maatschappelijk werk en politicologie. In januari 2003 wordt ze lid van de Tweede Kamer. In 2002 verlaat zij de islam en wordt atheïst. Vanaf dat moment wordt ze met de dood bedreigd en ontvangt ze permanente politiebescherming. Al gauw komt ze in het nieuws door haar felle kritiek op bepaalde uitwassen in de islamitische cultuur, en door haar overstap van de PvdA naar de VVD. In Nederlandse feministische kringen wordt ze bewonderd. In 2004 maakt Ayaan met Theo van Gogh de korte film Submission, die negatief wordt ontvangen in islamitische kring. Van Gogh wordt door militante moslims met de dood bedreigd en op 2 november 2004 daadwerkelijk vermoord. De moordenaar van Van Gogh liet op diens lichaam een aan Hirsi Ali gerichte brief achter, waarin zij opnieuw bedreigd werd. Zij duikt tijdelijk onder. Volgens het Amerikaanse blad Time een van de honderd meest invloedrijke mensen ter wereld in 2005. Binnenkort verschijnt Submission 2. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|