Al één ziel gewonnen voor de techniek |
|
datum plaatsing |
26-11-2006 |
medium |
Stadskrant Delft |
auteur |
Jesse Budding |
Nederlandse scholieren lopen niet over van interesse voor de techniek. In de toekomst kan dat enorme problemen opleveren. Want wie weet over vijftig jaar nog hoe je een weg aanlegt of een dijk ontwerpt? Reden voor de gemeente om schoolkinderen bedrijven te laten bezoeken. Dit keer was kennisinstituut GeoDelft de gastheer. Wat doet een ingenieur eigenlijk? Wat voor soorten grond kennen we? Hoe meet je hoe sterk de grond is? GeoDelft-medewerker Joris van Ruijven vraagt groep 8 van de Rembrandtschool deze vrijdagmiddag het hemd van het lijf. Meestal zijn het de jongens die antwoord geven. Maar de hele klas luistert belangstellend naar zijn verhaal. Zelfs een volwassen redacteur van de Stadskrant steekt er vaak nog wat van op. “Wie wil er later ingenieur worden hier? ”, vraagt Van Ruijven aan het eind van zijn betoog. Slechts een jongen met bril priemt vastbesloten zijn vinger de lucht in. “Wie vindt het leuk om aan het strand met zand te spelen?”, stelt projectleider Frank Maartense de vraag bij. Nu gaan er veel meer handen omhoog. Maartense: “Dat doen wij dus eigenlijk ook.” Eindelijk. In een vergaderzaal even verderop mogen de meegenomen boterhamzakjes met tuinaarde open. Dan mogen de jongens – de groep is inmiddels opgedeeld – veertig centiliter aarde in een maatcilinder mikken. Zestig centiliter water erbij en schudden maar! Als de cilinders weer recht op de vergadertafel staan, blijkt het volume gezakt tot 96 cl en zelfs nog lager. Les een: in de tuinaarde zat lucht, en die is er nu uit. Les twee: de verschillende ingrediënten komen in steeds dezelfde volgorde bovendrijven. Namelijk eerst veen, dan water, vervolgens klei en ten slotte zand. “Doel (van de bezoeken, JB) is om kinderen in het groot te laten zien wat er aan techniek gebeurd”, aldus Monique Martens, makelaar techniekeducatie bij de gemeente. “Hoe dichtbij het is, waar we het voor gebruiken enzovoorts. Kinderen zijn vaak onbekend met veel bedrijven en de techniekprocessen die daar plaatsvinden. Wij willen de verbinding maken tussen technische onderwerpen uit het binnenschoolse naar het buitenschoolse. GeoDelft is het eerste bedrijf waar scholen op bezoek gaan.” Verder gaat de onderdompeling in de techniek, nu met echte grondmonsters of in vaktermen: Begemann-boringen. De ijstijd komt voorbij, de stuwwallen natuurlijk en de Noordzee die ooit een grote zandbak was. “Hoe komt het dat wij hier in Delft lager zitten dan de zee?”, vraagt Maartense. Hij geeft zelf het antwoord maar: “De grond bestaat hier voor een deel uit veen en dat zakt in. Daarom moeten we stevige dijken hebben. Wij bij GeoDelft rekenen daar aan, we moeten heel veel weten van de grond.” De missie van de gemeente en GeoDelft lijkt na afloop geslaagd. De kinderen vonden de excursie ‘leuk’. Nicole zegt zelfs vastbesloten: “Ik ga later met techniek werken!” Eén zieltje is in elk geval gewonnen. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|