De boekenkast van Marcel van Eeden |
|
datum plaatsing |
|
medium |
Kunstbeeld |
auteur |
Sandra Jongenelen |
Karmin Kartowikromo (60) was ooit elektromonteur en is nu werkzaam bij MKgalerie in Rotterdam. Hij is medeoprichter van de galerie die eveneens een filiaal in Berlijn heeft en stond ook aan de wieg van Tubelight, een blad met recensies over hedendaagse beeldende kunst. Sinds kort geeft hij ook What’s UP uit, een tijdschrift voor beeldende kunst in Rotterdam. Wat was je beroep? ‘Het is al meer dan dertig jaar geleden, maar ik was elektromonteur. Daarbij kan je denken aan het monteren van elektrische draden en schakels. Ik deed het in Suriname en na mijn komst naar Nederland ook even hier.’ Hoe kwam je in aanraking met kunst? ‘In Nederland werd ik als jongen van twintig opgevangen door een soort pleegouders die heel cultureel onderlegd waren. Ze gingen naar het theater, bezochten tentoonstellingen en hielden van muziek. Zij kneedden me min of meer, waardoor ik in hun kring van mensen terechtkwam.’ En toen stapte je over? ‘Op dat moment wist ik: ‘Ik wil niet mijn hele leven elektromonteur blijven.’ Dat betekende dat ik opnieuw naar de middelbare school moest. Al vrij snel kon in aan de slag bij een bibliotheek, waar ik zo’n vijfentwintig jaar de administratie deed.’ Kunst speelde een rol in je leven? ‘Vooral de beeldende kunst trok. Samen met mijn partner kocht ik ook al jong kunst. Ik zal een jaar of vijfentwintig zijn geweest bij onze eerste aankoop.’ Maar je werkte er niet in? ‘Na een tijdje bedacht ik dat ik graag dingen wilde terugdoen. Het waren de jaren tachtig, de jaren van de kunstenaarsinitiatieven en ik vond het zonde dat die tentoonstellingen alleen in het weekeinde open waren. We woonden in die tijd in een groot herenhuis in Rotterdam. Waarom geven we onze woonruimte niet aan de kunstenaars?’ En de galerie was geboren? ‘Eigenlijk wel ja, al noemden we het destijds MK Expositieruimte, een naam die is afgeleid van de klank van onze voornamen: Emmo en Karmin. We hadden letterlijk ons huis opgeruimd en de vierkante meters aan de kunstenaars gegeven. Vanaf dag één was er veel aandacht. Kunst in een woonhuis was iets bijzonders. Bovendien hadden we veel installaties. Dat trok publiciteit.’ En toen was het hek van de dam? ‘We creëerden iets waarbij geen weg terug was. De kunst werd ons leven. Omdat de plek nogal excentriek gelegen was, besloten we zelfs naar het centrum te verhuizen. Die verhuizing maakte dat we ons gingen professionaliseren en MKgalerie werden. Ons idealisme lieten we niet varen. We werken nog steeds instinctief. Ook laten we nog altijd veel installaties zien.’ Wat is het grootste verschil tussen de eerste en laatste werkkring? ‘Het culturele veld verrijkt je geest. Het brengt je meer in contact met mensen. Je kan altijd over kunst praten. Wil je het over elektrotechniek hebben, dan ben je gauw klaar. Dan gaat het over draden en schakels. Dat werk sluit de geest uit. Het is een beetje zoals de afwas doen.’ Dat was ook de motivatie voor de overstap? ‘Het bewust-zijn is heel belangrijk. Werk vanuit je bewust-zijn. Kijk op die manier. Veel mensen lopen gewoon langs het werk van de beroemde Japanse kunstenares Yayoi Kusama in Boijmans. Ik zou zeggen: ‘Gebruik je bewust-zijn. Dan ontdek je dingen die waardevol zijn in het leven.’’[ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|