Niet de bron maar het doorgeefluik |
|
datum plaatsing |
30-07-04 |
medium |
Trouw |
auteur |
Marc van Dijk |
Niet de bron maar het doorgeefluik Leidraad: hun eigen teksten. TEKSTDICHTERS Liedjesschrijvers inspireren hun luisteraars. Wat inspireert henzelf? In de serie 'Tekstdichters' komen ze hierover aan het woord. Afgeladen voetbalstadions zingen met Marco Borsato mee dat de meeste dromen bedrog zijn en dat afscheid nemen niet bestaat. Tekstdichter Han Kooreneef (41) legde deze woorden in de mond van Nederlands populairste zanger. In nauwe samenwerking met producent/componist John Ewbank komen die typische Borsato-liedjes tot stand: makkelijk in het gehoor, maar ook steeds spiritueler. morgen zal het vrede zijn en zal de zon je strelen zal de wereld weer een speeltuin zijn en kun je rustig spelen ,,Ik zou haast willen dat ik laatst in de Kuip een zwelgmoment van trots had gekregen. De mensen om me heen knepen me in mijn arm, met tranen in hun ogen: 'Moet je kijken, vijftigduizend mensen, jouw tekst'. Maar dat gegeven deed me niks. De emotie kwam bij mij meer voort uit het feit dat wij er waren met twee bijna voltallige families: die van mij en die van mijn vrouw. Bij het War Child-liedje schoot ik vol. Om het liedje zelf. En om het feit dat er zo'n liedje nodig is, de journaalbeelden van oorlogsgebieden die ze erbij projecteerden, 'Morgen zal het vrede zijn' - een klem om mijn keel. In dat liedje zit veel van m'n eigen emotie. Meestal schrijf ik op grond van empathie; ik ga in andermans schoenen staan. Daarbij gebruik ik m'n eigen gevoel alleen in de tweede lijn. Als ik echt alles had moeten doorstaan wat ik in mijn liedjes beschreven heb, zat ik nu heel verdrietig naar de zee te staren.'' de meeste dromen zijn bedrog maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog ,,In de zomer van 1994 had ik mijn eerste grote hit. Ik dacht: nu heb ik het wiel uitgevonden! En ik had net mijn rechtenstudie afgerond, dus ik was gewend uit de premisse conclusies te trekken. Ik ging als het ware een kookboek voor hitsongs maken. Ik kocht bijvoorbeeld een boekje met spreekwoorden en gezegdes, want in een hit was een populaire zegswijze als 'dromen zijn bedrog' kennelijk een van de belangrijke factoren. Er kwam voornamelijk niets meer uit m'n handen. Want niks leek op die ene tekst. Op een gegeven moment heb ik dat boekje maar weer ergens op een plank gelegd. Sindsdien ben ik wars van elke analyse. Het is iets wat je moet overkomen.'' ik kom als de wind die je voelt en de regen volg wat je doet als het licht van de maan zoek me in alles dan kom je me tegen fluister mijn naam en ik kom eraan ,,Waar ik intens van geniet: je zit met je gitaar of aan de piano, met een leeg blad. En een paar uur later is er ineens iets. Waar komt dat vandaan? Wie of wat zorgt er dat het door je hoofd flitst en dat je het gevoel hebt: dit is goed, dit gaan andere mensen ook mooi vinden. Wie maakt dat je dat durft te denken? Ik ben een doorgeefluik. Ik heb niet de hoogmoed te denken dat ik de bron ben van wat ik schrijf. Natuurlijk ben ik er zelf bij, maar vooral muzikaal kun je ineens in een soort trip terechtkomen. Het voelt alsof je het krijgt van God: de juiste woorden om een algemeen gevoel herkenbaar te maken, zodat mensen zich eraan kunnen warmen. Het geloof stond bij ons thuis boven alles. Op een liberale wijze, met alle vragen van dien. Daarom heb ik het nooit afgezworen, ik ben geen dogmaticus. Liefde en geloof kun je er niet in rammen. Als kind wilde ik dominee worden. Misschien zit dat er nog steeds in. De troostende kant. Woorden om mensen te ontwapenen als ze verhard zijn.'' zie wat onzichtbaar is wat je gelooft is waar open je ogen maar dan zal ik bij je zijn ,,Toen mijn vader overleed, bijna dertien jaar geleden, voelde ik me aan mijn stand verplicht een gedicht te schrijven. Ik schreef dat de ziel een vlinder is. Niet fysiek, maar als een metafoor. Ik heb iets met vlinders, ze zijn een combinatie van breekbaarheid en pracht, een vliegende contradictie. Elf jaar later zat ik op kerstavond in de kerk. Het was een kinderdienst; de moeders en de kinderen zaten vooraan, ik zat met een groepje bevriende vaders uit de buurt achterin. Er zaten een paar honderd man in die kerk. Ik had een Afghaanse jas aan met zo'n grote kraag; het was koud buiten. Zie ik ineens een zwarte vlinder vliegen, met pauwenogen op de vleugels. Op zichzelf is dat al verbazingwekkend genoeg op de kerstavond, want dan zijn de vlinders allang dood of vertrokken. Maar het enige dat ik dacht was: hé, pappa. Die komt even hai zeggen. Het beest fladderde over al die hoofden heen en kwam op mijn kraag zitten. Naast me zat een goede vriend van me, die is zo nuchter als maar kan. Die zei: wat hier gebeurt, is heel bijzonder. Die vlinder heeft een paar minuten roerloos bij me gezeten.'' terwijl de eerste herfstbladeren vielen veranderde de rups in een vlinder en zo ontsteeg de ziel zijn geleende lichaam tekstschrijvers Han Kooreneef: Ik ging als het ware een kookboek voor hitsongs maken. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|