In wie geloofde zij? |
|
datum plaatsing |
29-09-04 |
medium |
Trouw |
auteur |
Marc van Dijk |
In wie geloofde zij? ANDRÉ HAZES - LIEDTEKSTEN Iedereen weet dat André Hazes zijn teksten schreef met behulp van een rijmwoordenboek. Maar wat zei hij eigenlijk in die teksten? Op de vierkante centimeter geeft hij in zijn werk zoveel over zichzelf prijs dat je je er bijna ongemakkelijk bij gaat voelen. De dubbelliefde van een volkszanger. 'Zij gelooft in mij'. Het lijkt een ondubbelzinnig liefdesrefrein. Een man stelt dat zijn vrouw in hem gelooft en dat hij daar kracht uit put. Maar in wie geloofde zij eigenlijk? Het was één van Hazes' laatste hits, onlosmakelijk verbonden met de gelijknamige documentaire van René Appel, die Hazes' publiek definitief verbreedde naar alle lagen van de bevolking. Het lied -binnenkort komt het opnieuw als single uit- was zijn persoonlijk credo. Het begint met een schuldbelijdenis. Ze lag te slapen, nu staat hij voor haar: 'Ben weer blijven hangen in de kroeg'. Gemaakte beloftes ('Misschien ben ik vanavond vroeger vrij') blijken weer valse hoop te zijn geweest. Maar alles wat ze vraagt is: 'Hoe was het'. Zij weet dat hij op zo'n avond 'nooit genoeg' heeft en ze vergeeft het hem onmiddellijk, want, zo zegt hij in het refrein: 'Zij gelooft in mij, zij ziet toekomst in ons allebei'. Dat is een mooie samenvatting van de liefde tussen twee mensen. Maar het lied is nog niet afgelopen. Het vervolgt: 'Ik schrijf m'n eigen lied, totdat iemand mij ontdekt en ziet'. Maar hij is toch al ontdekt, door haar? Kennelijk is dat niet genoeg. Hij blijft wachten, hunkerend. Waarop? 'Tot eenieder van m'n songs geniet'. Hier komt Hazes' innerlijke strijd aan het licht: hij kon er nooit volledig zijn voor zijn vrouw, omdat hij ook altijd de drang had zijn andere liefde -zijn muziek, zijn fans, zijn artiestenbestaan- te koesteren. Zij wist van zijn andere liefde, ze vroeg nooit: 'Maak je voor mij eens vrij'. Die ruimte had hij nodig. Gaat dit echt over de zanger? Kunnen we de schrijver hier wel gelijkstellen aan het personage dat hij creëerde? Zelf zei Hazes dat lang niet al zijn teksten autobiografisch zijn. Maar van de andere kant heeft hij ook nooit pretentieus gedaan over de verhalen in zijn liedjes. Hij liet het zelf zien: Het was zijn leven, bewerkt met het rijmwoordenboek. Men hield van hem omdat hij 'echt' was, en dat wist hij zelf ook. In dit lied is er bovendien geen twijfel over de vraag over wiens verlangens het gaat: 'Op straat zullen ze zeggen: die Hazes, die is bekend'. Aan zelfvertrouwen had hij een schromelijk tekort. Alleen bij de gratie van haar vertrouwen kon hij de artiest zijn die hij was. En zij liet hem die artiest zijn, inclusief het nachtleven dat daarbij hoort. Wat als ze hem had gedwongen te stoppen met drinken? Waren zijn liedjes dan net zo doorleefd gebleven als mét alle katers, ruzies en dronkemansdromen? Hazes zong de blues. Er was in Nederland eigenlijk niemand die hem dat na kon zeggen. Of het moest Herman zijn, zoals in de Arena werd opgemerkt. Want om de blues te kunnen zingen, moet je hem leven. Herman Brood en André Hazes werden gewaardeerd om het feit dat ze dat ook echt deden. Tegen hun verslavingen had niemand bezwaar: Herman was 's lands knuffeljunk, André de knuffelalcoholist. Ze moesten zo leven. Ze deden er geen van beiden geheimzinnig over. In 'De fles', een van de zeer spaarzame duetten die Hazes zong (André vond een duetpartner niet gauw goed genoeg), legde hij samen met Brood een eed af op hun gemeenschappelijke levenswijze. Als een bezopen matroos balanceren op de grens, tot je erbij neervalt: mocht ik door de drank bezwijken / mocht ik naar de donder gaan / laat dan op mijn grafsteen prijken / hij kon niet meer op zijn benen staan [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|