Uw zoekopdracht

Zoeken in een regio



Ik wil het geloof óf warm óf koud

Ik wil het geloof óf warm óf koud

datum plaatsing

 29 november 2004

medium

 Trouw

auteur

 Marc van Dijk


Ik wil het geloof óf warm óf koud

RK JONGERENDAG Biechten in de beslotenheid van de turnmat

De katholieke jongerendag in Utrecht trok zaterdag 450 jongeren die kletsten en dansten, baden en biechtten.

Coen (18) uit Helmond heeft laatst een spreekbeurt gehouden over hoe het is om christen te zijn. Hij is katholiek opgevoed, en besloot op z'n twaalfde dat hij dat niet overboord wilde zetten. ,,Ze denken automatisch dat je een nerd bent. Maar ik heb hetzelfde leven als mijn klasgenoten, ik houd me alleen aan bepaalde regels.”

Vandaag is hij met nog zo'n 450 jongeren naar Utrecht afgereisd om geloofsgenoten (onder de dertig) te ontmoeten. Het thema van de door de Werkgroep Katholieke Jongeren (WKJ) georganiseerde dag is, modern in het Engels: Christ is your life.

De kille sporthal krijgt pas sfeer als de Eucharistieviering begint. Op de tafel ligt een kleedje en er wordt flink gewierookt als een legertje priesters, drie bisschoppen en de kardinaal in vol ornaat het podium betreden.

Rond het zaterdagse middaguur windt kardinaal Simonis er geen doekjes om: ,,Iedereen is nu iets anders aan het doen. Velen zijn aan het sporten of aan het klussen, anderen liggen nog te slapen. Maar wat wíj hier doen, samen de Eucharistie vieren, is het beste.”

Er wordt meerstemmig 'langzalieleven' voor Simonis gezongen, hij is onlangs 74 geworden. De liturgie klinkt gepolijst. De liederen met refreinen als 'You're my Prince of Peace' en 'We are one body, one body in Christ' bevatten geen spoortje woede, onvrede of twijfel. Daar heeft hier ook niemand behoefte aan. Kerkelijke vernieuwing? ,,Daar kun je maar beter geen energie aan besteden”, zegt Esther (30), pastoraal werkster in opleiding. ,,Het is toch verspilde moeite.”

De kardinaal zit even later in een krappe zijruimte van het gymzalencomplex te bekomen van de mis. Hij vond het weldadig, al die jonge mensen. Simonis: ,,Vooral omdat ze écht gelovig zijn.” Of hij veel van ze verwacht? ,,Absoluut. De christelijke God is niet socialistisch: de één krijgt meer dan de ander. Degenen die meer krijgen, zoals deze jongeren, dienen ook meer terug te geven.”

De EO-jongerendag trekt tienduizenden bezoekers, de WKJ maar een bescheiden groepje, dat ziet Simonis ook wel. Dat baart hem zelfs 'onvoorstelbaar veel zorgen'. Dus moet deze groep zich extra inspannen. Om de seksualisering, het materialisme, de 'vlucht in de leegte' van de andere jongeren als het ware te compenseren.

Hij vindt dat deze tijd schreeuwt om de 'bindende ondertoon' van een radicaal geloof. Simonis: ,,Met radicaal bedoel ik: volstrekt serieus en toegewijd. Niet fundamentalistisch.” Maar zijn opmerking over de beste aller mogelijke zaterdagmiddagbestedingen, kan die de jongeren niet tot eenzijdig fanatisme aanzetten? ,,Niet zolang ze in de gaten houden dat andere religies ook waardevolle elementen bevatten.

Maar er is nou eenmaal geen andere God die het leven zo volledig vult.” In een andere gymzaal is een informatiemarkt, met folders over allerlei congregaties, jongerenclubs en missiereizen. Er wordt vooral veel gekletst; iedereen lijkt elkaar te kennen van één of ander clubverband. Hét gesprek van de dag is 'Keulen 2005', de katholieke wereldjongerendag die in aanwezigheid van de paus een miljoenenmanifestatie moet worden. Coen uit Helmond wil er ook naartoe.

Op de gang is het stil. In een hoek hebben monniken creatief met gymtoestellen geschoven: drie langwerpige turnmatten zijn rechtop gezet in sierlijke krullen om dienst te doen als biechtstoelen. In de betrekkelijke beslotenheid van de turnmat wordt op plastic stoeltjes aan de lopende band absolutie - vrijspraak - verleend.

Pater Jean-David (34) is verrast over de onafgebroken toeloop. Veel jongeren willen vóór het begin van de advent schoon schip maken, merkt hij. Wat penitentie - boetedoening - vandaag de dag inhoudt? Pater Jean-David: ,,Vaak laat ik ze bedenken voor wie ze in hun omgeving 'een goed werk' kunnen doen.”

Hannie (26), die net nog stralend voorzong en dirigeerde in de mis, staat er met twee koorvriendinnen bij te kijken. Zij hebben deze gelegenheid niet nodig om te biechten, dat doen ze wel weer in hun eigen parochie. Dan vertellen ze alles, ook heel persoonlijke dingen 'over seksualiteit enzo'. Wat is dan de maatstaf?

Hanny: ,,Om te beginnen de Tien Geboden natuurlijk.” Haar vriendin vult aan: ,,Christus zelf is onze meetlat.”
Ze vinden het wel eens moeilijk om 'ervoor uit te komen' dat ze geloven. Hannie: ,,Maar het is een schat die niemand me af kan nemen. Mensen zien het geloof alleen van de buitenkant, maar het gaat mij juist om mijn persoonlijke band met God.” Met het conservatieve kerkelijke instituut heeft ze geen moeite, integendeel: ,,Ik geloof dat de kerk voor de waarheid staat. Jongeren willen het geloof sowieso niet half: het is of koud, of warm, maar niet lauw.”

De grote gymzaal is intussen veranderd in een disco waar écht geswingd wordt. Far Out, een Amsterdamse zanggroep van Zuid-Amerikaanse komaf, krijgt in géén tijd de stoelen aan de kant en de handen in de lucht. De vijf soulstemmen brengen hun frivole gospel met beats, hagelwitte pakken en spiegelende zonnebrillen; het doet denken aan hippe R&B-clips. Het pu-zijn? bliek zet het laatste restje schroom snel overboord.

De overgang is abrupt, het tl-licht springt weer aan voor de lezing van priester/publicist Antoine Bodar. ,,Wat ik nu ga zeggen klinkt vroom. En dat is het ook. Katholiek zijn in deze tijd draait om heiligheid, getuigenis en missie.” Er wordt ademloos geluisterd en hier en daar gegniffeld om de wel erg literaire formuleringen. Als hij afsluit, zegt hij: ,,Nu hebt u het woord, als u iets wilt zeggen.” De zaal antwoordt met applaus. De organisatie dankt de spreker en zo schiet, tot ongenoegen van Bodar, de vragenronde erbij in.

Maar zou er behoefte aan geweest
Ook in de aansluitende workshop komt er van interactie weinig terecht: wegens uitloop is er maar een kwartier voor het groepsgesprek. Nét begint een pastor een interessant gesprek over verlangen en twijfel, of de speaker roept iedereen weer weg naar de hal, voor de dagafsluiting.

Angelique (23) ervaart, zegt ze terwijl ze zich naar de hal haast, 'veel twijfel', maar ze heeft wel wat aan de korte workshop gehad. ,,Nu weet ik weer dat ik op de goede weg zit.”

Terwijl vrijwilligers de gymzaal leeghalen, kijkt WKJ-voorzitter Fiona Vermaat (31) tevreden terug op de dag. De opkomst was niet spectaculair, maar het gevoel was goed. ,,Het katholicisme is vooral een kwestie van doen voor deze jongeren. De meesten zijn actief in een jongerengroep. Veel van hen zijn 'op missie' geweest. Helpen bij de bouw van een kindertehuis in Polen, bijvoorbeeld.” Zelf werkte Vermaat in Ierland op een katholieke kostschool. Het heeft haar geloof verdiept: ,,Je bent ermee opgevoed, maar ineens voel je het ook echt in je hart.” Ze herkent haar intensievere geloofsbeleving bij de deelnemers. Vermaat:
,,Hier ontmoeten we elkaar, zodat we weten dat we er niet alleen voor staan.”

De WKJ-voorzitter is erg blij met de ruime priesterlijke en bisschoppelijke aanwezigheid. Vermaat: ,,Ze zijn fantastisch met de jongeren.” Volgend jaar krijgen de bisschoppen nog meer te vertellen, want ze gaan meebetalen; de WKJ kan het financieel niet meer bolwerken. Vermaat is niet bang dat haar werkgroep zo haar onafhankelijkheid verspeelt. Ze is eerder blij met de kerkelijke betrokkenheid. En kritische discussies, daar zijn ze hier toch niet echt op uit.

Christ is your life! in sporthal De Vlist [ < terug ]

stuur naar vriend
print deze pagina
koop dit artikel

aanverwante artikelen: