Rechtszaak Wijma |
|
datum plaatsing |
4 april 2007 |
medium |
Dagblad van het Noorden |
auteur |
Tim Dekkers |
Het Hooggerechtshof in Sydney trekt een dag extra uit om alle getuigen te kunnen horen in de rechtszaak over de erfenis van de Nederlandse emigrant Willem Wijma. Wijma’s Australische- en Nederlandse kinderen voeren al vijf jaar een bittere strijd om zijn geld. Opeens breekt haar stem. Ze huilt. Ze neemt een slok water en snuit haar neus. Julie Sullivan, de oudste Australische dochter van de Nederlandse emigrant Willem Wijma, kan even niet verder met het getuigenverhoor. De vraag was wat zij zich kon herinneren van die oktoberdag in 2001, toen ze hoorde dat haar biologische vader Willem (‘Bill’) Wijma op 75-jarige leeftijd in het ziekenhuis was overleden. Dit is rechtszaal 8D op de achtste verdieping van het Hooggerechtshof in hartje Sydney. Buiten op de gang wachten de andere getuigen, die in dit proces worden gehoord. In de ene hoek staart Sabine uit het raam. Zij is de dochter van Janna de Jager-Wijma uit Stedum. Janna is de tweede dochter, die Willem Wijma met zijn Nederlandse vrouw Tineke kreeg. Willem emigreerde in de jaren vijftig met zijn vrouw en oudste dochter Tineke naar Australië. Het huwelijk liep uit op een scheiding. Willem, volgens zijn vrienden een enorme vrouwenversierder, bleef in Australië achter en leerde in 1957 Constance Sullivan kennen. Die Constance Sullivan, nu bijna 78 jaar, wacht in de andere hoek. Zij kreeg in de jaren vijftig en zestig een dochter en twee zonen van Willem Wijma. Haar eigen man was onvruchtbaar; via vriend en zaaddonor Willem had ze de mogelijkheid een familie te stichten. Het was een geheim dat ze tot de dood van haar man bewaarde. Naast haar zitten de twee zonen Geoffrey (1960) en Scott (1968), zenuwachtig en lijkbleek. Kleindochter Sabine drentelt op en neer. Ze vertegenwoordigt haar moeder die niet in staat is het proces bij te wonen. Zij zit vol wrok en boosheid. Sabine ging met haar moeder naar de begrafenis van Willem in Australië. Daar aangekomen merkten de vrouwen volgens eigen zeggen op dat het huis van Willem door de familie Sullivan onderste boven was gehaald: foto’s waren verscheurd, boeken lagen open, het was een puinhoop. Het testament dat Willem jaren eerder had opgesteld, was in het huis nergens meer te vinden. Sindsdien is er een vete over de erfenis, die voor het Hooggerechtshof in Sydney een voorlopig hoogtepunt kent. De Australische dochter Julie Sullivan (1958) is de eerste die door de advocaat van de Nederlandse partij wordt ondervraagd. Julie ontkent bij hoog en bij laag dat zij en haar broers het huis van Willem op zijn kop hebben gezet. Ze hebben helemaal niet gezocht naar een testament, vertelt ze. Ja, de kluis in Willems slaapkamer stond open, maar dat was al zo toen ze het huis met hulp van de buurman binnenkwam. En ja, van Willems stoffelijk overschot was een wenkbrauwhaar weggenomen om een DNA-test te kunnen doen. Maar dat had de advocaat van de familie bedacht, niet zij. De oude mevrouw Sullivan komt dan aan het woord. Ze maakt een broze indruk. Ze ontkent dat ze Willem slechts als zaaddonor heeft gebruikt. ‘’Ik heb hem niet uitgezocht als donor. De kinderen zijn geboren uit liefde’’, zegt ze ferm. Waarom zij dan niet van haar onvruchtbare echtgenoot was gescheiden om met Willem te trouwen, is de vraag. ‘’Ik hield niet van mijn man, maar ik gaf wel om hem. In die tijd was scheiden geen optie. Ik hield van Bill en ik ben blij dat ik mijn kinderen van hem heb gekregen.’’ De advocaat laat haar een groen telefoonboekje van Willem zien. Daarin staan alle nummers en verjaardagen van zijn kinderen in Nederland. Het boekje vermeldt niets over de Australische kinderen. De suggestie is duidelijk: Willem gaf niets om de familie Sullivan. Als haar getuigenis klaar is, valt de oude mevrouw Sullivan haar dochter huilend in de armen. Huilen doet ook zoon Geoffrey. Zijn getuigenis wijkt op belangrijke punten af van zus Julie. Geoffrey geeft toe dat de familie van begin af aan in Willems huis op zoek is geweest naar het testament. ‘’Wij doorzochten heel het huis op papieren: in de keuken, de garage, de slaapkamer, de laatjes, de kasten, overal.’’ Volgens hem was het zijn zus die de DNA-test organiseerde. Na afloop vlucht de familie Sullivan naar buiten. Dochter Julie probeert met een tasje het fotograferen en filmen van de media te verhinderen. De Nederlandse Sabine overlegt binnen met haar advocaten. Ze kan haar verhaal pas woensdag afronden. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|