OV-chipkaart |
|
datum plaatsing |
21 januari 2008 |
medium |
De Pers |
auteur |
Tim Dekkers |
Nederland mag dan problemen hebben met de invoering van de OV-chipkaart, ze vallen in het niet bij het drama in het Australische Sydney. Tien jaar lang is daar geprobeerd een smartcard voor het openbaar vervoer te ontwikkelen. Het project is eind vorig jaar geflopt. Wie in Sydney het openbaar vervoer neemt, raakt niet zelden verstrikt in de wirwar van kaartjes en tarieven. Een reiziger kan de pech hebben dat hij of zij op een tocht een apart kaartje voor de ferry, de trein en de bus moet kopen. Het kaartje voor de ene bus (gerund door de overheid), is weer niet geldig voor de andere bus (gerund door een private onderneming). In de regio Sydney zijn honderden verschillende kaartjes in omloop. Onhandig, duur en ouderwets. Geen wonder dat de deelstaatregering van New South Wales al in 1996 besloot om het voor de reizigers makkelijker te maken. Er moest één smart card komen voor het openbaar vervoer. Met die ene kaart zou de reiziger gebruik kunnen maken van bus, trein en pont. Je houdt de smartcard bij het in- en uitstappen voor een scanner en het systeem rekent automatisch uit voor hoeveel je hebt gereisd. Het project kreeg de naam ‘TCard’; de invoering zou in het jaar 2000 moeten gebeuren, als Sydney de Olympische Spelen organiseerde. Maar dat was makkelijker beloofd, dan gedaan. Het liep meteen mis bij de aanbesteding van het project. Een Amerikaans en een Australisch bedrijf lagen jarenlang in de clinch wie de smartcard mocht gaan ontwikkelen. De strijd werd pas in 2002 voor de rechter beslist. De ERG Group uit Perth, die een smartcard voor Hong Kong had gemaakt, werd de winnaar en mocht het project in Sydney op poten zetten. De problemen en vertragingen waren daarmee allerminst van de baan. Het bedrijf had grote moeite om de software in orde te maken. Er werden proeven gedaan met de Tcard, maar die verliepen moeizaam. Buschauffeurs dreigen in staking te gaan als de Tcard nog langer gebruikt zou worden op hun bussen; de apparatuur aan boord weigerde steeds dienst. Het project met de Tcard sleepte zich van uitstel naar uitstel en van crisisoverleg naar crisisoverleg. Geen enkele deadline werd gehaald, publiek en media morden steeds luider en de deelstaatregering werd steeds radelozer. Na talloze ‘laatste en allerlaatste waarschuwingen’ besloot de minister van transport vorig jaar november een einde aan het lijden te maken. “Genoeg is genoeg”, oordeelde minister Watkins. “ Dit is een enorm frustrerend project geweest. We willen graag een geïntegreerd kaartjessysteem voor ons openbaar vervoer, maar we moeten de belastingbetaler in New South Wales beschermen. We hebben het bedrijf ERG Group alle mogelijkheden gegeven om aan onze eisen te voldoen. De regering en de bevolking van Sydney zijn het zat dat er geen resultaten worden geboekt.” En zo, na een project dat de belastingbetaler 63 miljoen Australische dollar heeft gekost (ruim 32 miljoen euro) is het openbaar vervoer in Sydney even ver als in 1996: een doolhof van kaartjes en tarieven. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|