Uw zoekopdracht

Zoeken in een regio



David Hicks

datum plaatsing

 20 maart 2007

medium

 Trouw

auteur

 Tim Dekkers


Meer dan vijf jaar zit de Australiër David Hicks opgesloten in het Amerikaanse gevangenkamp Guatanamo Bay op Cuba. In eigen land wordt Hicks (31) door links en rechts gezien als slachtoffer van het dwalende Amerikaanse rechtssysteem. Maar deze week bekende hij voor een militaire rechtbank schuld: hij heeft in Afghanistan steun verleend aan een terroristische organisatie. David Hicks: terrorist of martelaar?

Nee, een makkelijke jongen is David Hicks niet in zijn jeugd. Zijn vader Terry en leraren op school in Adelaide herinneren David als ‘een typische jongen die niet kan aarden’. Op veertienjarige leeftijd wordt hij van school verwijderd. Alcohol, drugs, diefstal, onhandelbaar gedrag: Hicks is een drop-out.
Hij zwerft van baantje naar baantje: in een vleesfabriek vilt hij huiden van kangoeroes, hij vist op haaien en werkt op een veestation in de outback van Australië. Daar ontmoet hij een Aboriginal-vrouw met wie hij trouwt, twee kinderen krijgt en later weer van scheidt.
Na deze periode gaat Hicks in Japan werken als paardentrainer. Hij leest over het Kosovo Bevrijdingsleger en besluit dat hij wil vechten tegen de Serviërs. In 1999 reist hij naar Albanië en sluit zich twee maanden aan bij het Bevrijdingsleger. Er wordt van hem een foto gemaakt, als hij les krijgt in het bedienen van een granaatwerper.
Terug in Australië, wil hij werken bij het Australische leger, maar wordt wegens gebrek aan opleiding niet toegelaten. Volgens vader Terry verandert zijn zoon snel. Hicks bekeert zich tot de islam en leert Arabisch. Als Mohammed Dawood vertrekt Hicks eind 1999 naar Pakistan, waar hij zich aansluit bij een Islamitische guerrillagroep die in Kashmir aanslagen pleegt tegen India. Hicks leert daar volgens eigen zeggen wapens en mijnen te gebruiken. Hij krijgt les in het ontvoeren en vermoorden van mensen.
Via via komt hij in Afghanistan terecht bij de Taliban. Hicks schrijft in brieven naar huis dat hij ‘wel twintig keer’ Al Qaida-leider Osama Bin Laden heeft ontmoet en gesproken. Later geeft hij toe overdreven te hebben: hij heeft Osama Bin Laden acht gezien en één keer gesproken.
In december 2001 komt een einde aan Hicks’ ideologische strijd. Hij wordt bij Kunduz in Afghanistan gevangen genomen door strijders van de Noordelijke Alliantie. Een krijgsheer levert de Australiër uit aan de Amerikaanse strijdkrachten. Die zien in Hicks een gevaarlijk terrorist, die het gemunt heeft op westerse troepen en doelen. Hij wordt overgebracht naar het speciale gevangenkamp Guantanamo Bay in Cuba. Een medegevangene vertelt later de autoriteiten dat Hicks ‘Al Qaida’s 24-karaats Golden Boy’ was, een ‘favoriete rekruut’ om in het westen aanslagen te plegen.
Met deze beschuldigingen is het niet verwonderlijk dat Australië in de eerste jaren van Hicks gevangenschap weinig compassie toont. Hoewel Hicks jarenlang geen rechtsbijstand heeft en niet weet waarvan hij wordt beschuldigd, is de Australische houding: eigen schuld, dikke bult.
Dat verandert na een jaar of vier. Advocaten en medestanders van Hicks richten in 2005 de actiegroep GetUp op die de slogan gebruikt: ‘Bring David Hicks Home’. In de campagne wordt een foto van een negenjarige Hicks gebruikt, waarop hij staat afgebeeld als een lief en onschuldig jongetje. Op ramen, deuren en muren verschijnen posters: ‘Free David Hicks’.
Rechters, politici, VIP’s en uiteindelijk de (massa)media spreken steeds luider over de schande dat een staatsburger zo rechteloos wordt behandeld door Australië’s bondgenoot de Verenigde Staten. Vader Terry vertelt dat zijn zoon depressief is en verschrikkelijk lijdt onder eenzame opsluiting en onmenselijke behandeling. Meer dan zeventig procent van de Australiërs vindt dat Hicks onmiddellijk naar Australië moet worden overgebracht, blijkt uit peilingen.
De drastisch veranderde publieke opinie wordt een gevaar voor de regering van minister-president John Howard. Jarenlang heeft zij geroepen dat Hicks een gevaarlijke terrorist is. Als Howard merkt dat deze kwestie zijn herverkiezing in gevaar kan brengen, slaat hij een andere koers in. Howard klaagt over de trage Amerikaanse procedures en voert in gesprekken met president Bush de druk op.
Na lang wachten, verschijnt Hicks eindelijk voor het militaire tribunaal op Guantanamo Bay. Hij heeft lang haar, ziet er mollig uit en loopt op slippers. Hij bekent materiële steun te hebben verleend aan Al Qaida. Het is een deal die zijn advocaten hebben gemaakt met de aanklagers: door schuld te bekennen, kan Hicks waarschijnlijk rond Kerst terug zijn in Australië.
De schuldbekentenis is een tegenvaller voor al degenen die hebben geroepen dat Hicks geen kwaad heeft gedaan. Vader Terry zegt dat zijn zoon schuld heeft bekend om `de hel op aarde’ zo snel mogelijk te kunnen verlaten. Sommige commentaarschrijvers geloven daar niet in: ‘Hij is geen naïeve onschuldige, maar een verrader.’
[ < terug ]

stuur naar vriend
print deze pagina
koop dit artikel

aanverwante artikelen: