Denen vluchten via ’liefdesbrug’ |
|
datum plaatsing |
augustus 2007 |
medium |
Trouw |
auteur |
Petra Sjouwerman |
Gemengde jonge stellen vestigen zich in Zweden Door de strenge immigratiewetgeving kunnen etnische Denen met een niet-Europese partner zich niet altijd in Denemarken vestigen. Deze gemengde stellen moeten uitwijken naar Zuid-Zweden. ‘De Zweedse oplossing’ voor een Deens probleem. Malmö In haar eetkeuken zit Line Gry Christensen klaar met een Zweedse kladdkaka, een chocoladetaartje. “Of het lekker is weet ik niet, ik heb het nog nooit geproefd,” zegt Line (25) met een verontschuldigend gebaar. Het geeft aan dat de Deense zich een vreemde voelt in Zweden, waar ze sinds 2005 woont met haar echtgenoot Ramzo Baluku (25) uit Oeganda. De twee moesten uitwijken naar Zweden, omdat Ramzo in Denemarken geen verblijfsvergunning zou krijgen. Ze waren nog geen vierentwintig, zoals de Deense immigratiewet vereist. In een ander appartement, aan de andere kant van de Sont, in Denemarken zitten Deense Halfdan Rump (21) en zijn Japanse vrouw Sachie Kyogoku (32). Zij passen tijdelijk op het appartement van de ouders van Halfdan in Kopenhagen. “Een vakantie in eigen land,” grapt Halfdan. Het is een grap met een bittere ondertoon, want het paar woont niet in Denemarken. Ook zij moesten uitwijken naar Malmö, omdat Halfdan nog geen vierentwintig is. “Ik moet gestraft worden omdat ik met een buitenlander ben getrouwd. Ik ben als Deen blijkbaar niet goed genoeg voor Denemarken,” aldus Halfdan. In 2002 werd in Denemarken de immigratiewet aangescherpt. De minimumleeftijd werd verhoogd naar 24 jaar, om gedwongen huwelijken van vluchtelingen en migranten tegen te gaan. Het aantal gezinsvormingen is daarna op jaarbasis meer dan gehalveerd. Daarnaast werd de ‘verknochtheidseis’ ingevoerd, waarbij paren moeten aantonen een zekere ‘band’ met Denemarken te hebben. Een knelpunt: “Als je in Zweden woont, bouw je geen band op met Denemarken. Dus we maken ons geen illusies,” aldus Kyogoku, die anti-depressiva slikt. “Ik voel me schuldig, omdat mijn partner door zijn huwelijk met mij niet in zijn eigen land kan wonen.” Beide paren kozen voor ‘de Zweedse oplossing’. Ze vestigden zich in Malmö, waar Denen zich vrij mogen vestigen en hun buitenlandse partners binnen enkele dagen een Zweedse verblijfsvergunning krijgen. Na twee jaar in Zweden kunnen de buitenlandse partners dan de Zweedse nationaliteit verkrijgen. Vervolgens kunnen zij als ‘Zweed’ zonder problemen met hun Deense partner naar Denemarken. “Die oplossing werkt alleen omdat de brug er is tussen Kopenhagen en Malmö. De liefdesbrug, wordt ie genoemd,” vertelt Line. “Zelfs met de brug kost het me drie uur reistijd naar en van de universiteit in Kopenhagen,” aldus Halfdan. Omdat hij in Zweden woont, mag hij niet stemmen in Denemarken. Zijn Japanse vrouw krijgt geen bankpasje voor zijn Deense rekening. “Het zijn kleine dingen, maar het is vervelend. Het voelt alsof ik er uit ben geschopt,” zegt Halfdan. “Ik begrijp de bitterheid van deze echtparen,” reageert Irene Simonsen, woordvoerder integratie van de liberale partij Venstre, de regeringspartij die destijds de immigratiewet aanscherpte. “Met de wet gaan we gedwongen huwelijken tegen, die een groot integratieprobleem vormen. Deze meisjes moeten op hun achttiende trouwen, stoppen met hun opleiding en thuis gaan zitten. Deze echtparen zijn misschien bitter, maar ze kunnen tenminste hun eigen partner kiezen.” Volgens Bolette Kornum (34), voorzitter van de vereniging Ægteskaber uden Grænser (Huwelijken zonder grenzen) heeft de wet geen einde gemaakt aan gedwongen huwelijken. “Deze meisjes en jongens worden door hun ouders gewoon naar Zweden gestuurd,” aldus Kornum. De organisatie Moslims in Dialoog spreekt van een ‘export van het probleem’. “Als ik klaar ben met mijn studie, verhuizen we naar een grote stad. Misschien naar Berlijn, Londen of naar Japan,” aldus Halfdan. “We willen helemaal niet meer naar Denemarken.” Leven in de Deense diaspora In 2005 waren er 1200 personen (600 paren) die zich om deze reden in Zuid-Zweden vestigden. Volgens de vereniging ‘Aegteskaber uden Graenser’ (Huwelijken zonder grenzen), gaat het inmiddels om ruim 2000 ‘liefdesvluchtelingen’. Ilmar Reepalu, de sociaaldemocratische burgemeester van Malmö, ziet deze trend met lede ogen aan. Protesteren bij de Deense regering hielp niet. “Het is betreurenswaardig. De Øresund is een open regio, een bruggehoofd naar de Baltische staten. Maar Denemarken doet de deur juist dicht,” aldus Reepalu. Het Deense instituut voor mensenrechten heeft in het verleden de Deense immigratiewetgeving bekritiseerd. Ook de mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa heeft enkele jaren geleden kritiek geuit, alsmede de Europese Commissie tegen Racisme en Intolerantie (ECRI). [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|