Nijmegen |
|
datum plaatsing |
19/02/2009 |
medium |
NRC-Handelsblad |
auteur |
Leo Prick |
Om het verschijnsel van witte en zwarte scholen tegen te gaan, gaat de gemeente Nijmegen de leerlingen spreiden. De Volkskrant informeerde bij directeur Emmie Dols van de christelijke basisschool De Klokkenberg wat zij daarvan vond. Zij bleek zich daar uitstekend in te kunnen vinden: “Onze wijk vergrijst, dus er zal hier nog volop plaats blijven voor kinderen uit de stad”. Nu ontleent die school haar bestaansrecht aan de mogelijkheid voor ouders om te kiezen voor een school die aansluit bij de christelijke opvoeding thuis. Maar daar hoor ik de directeur niet over. Het enige wat telt, is dat de school vol raakt. NRC/Handelsblad legde het oor te luisteren bij Rini Braat, directeur van de roomse scholenketen Sint Joseph. Braat blijkt eveneens ingenomen met het gemeentelijke spreidingsbeleid, want dat maakt een einde aan de Nijmeegse wantoestand “dat veertig procent van de kinderen niet naar een school in de eigen wijk gaat”. Meer en minder gewilde scholen betekent dat sommige groeien en bloeien en andere wegkwijnen. Die ontwikkelingen van groei en krimp maken het voor bestuurders en voor de gemeente die dient te zorgen voor adequate huisvesting allemaal erg ingewikkeld. Het spreidingsbeleid zorgt ervoor dat de omvang van alle scholen, ongeacht hun kwaliteit, gelijk blijft. De Nijmeegse wethouder Hannie Kunst (PvdA, Onderwijs) vindt niet dat hiermee aan de vrije schoolkeuze een einde wordt gemaakt, maar “ouders hebben niet langer vanzelfsprekend recht op plaatsing op de school van hun voorkeur.” Daarmee veegt Kunst de vloer aan met een van de grondrechten van ouders: namelijk dat die in Nederland wel degelijk recht hebben op een school van hun voorkeur en als die school er niet is hebben ze bij voldoende belangstelling het recht om die te stichten. Aan dit principe ontlenen de Klokkenberg en de Sint Josephscholen hun bestaanrecht. Maar inmiddels is er niets meer Sint aan de Josephscholen. Net als alle andere scholen in Nijmegen vinden zij hun identiteit niet langer belangrijk en beschouwen zichzelf als één pot nat die door een centrale instantie naar eigen goeddunken wordt gevuld. Alle reden om ze ook allemaal onder één openbaar bestuur te scharen. Maar de van alle principes gespeende bestuurders willen daar uiteraard niet van weten. Die willen alleen maar meer macht en hebben zich in het kader van de spreidingsoperatie letterlijk laten omkopen. Van de gemeente kregen ze het schoolgebouw cadeau, onder de schandalige voorwaarde dat ze niet zouden uitbreiden. Zo zorgen de apparatchiks van het Kremlin aan de Waal ervoor dat geen enkele school zal bezwijken voor de eventuele verleiding om te groeien en te bloeien. Terwijl de overheid scholen publiekelijk op hun kwaliteit beoordeelt om ouders als kritische onderwijsconsument beter van dienst te kunnen zijn, legt Nijmegen de kritische consument juist aan banden. Terwijl voor onderwijs natuurlijk hetzelfde geldt als voor elke andere sector: als de klant niet kan kiezen gaat dat ten koste van de kwaliteit. Guido Walraven van het Amsterdamse Kenniscentrum voor Gemengde Scholen slaat de Nijmeegse ontwikkelingen met onverholen jaloezie gade. In Amsterdam gaat het allemaal veel moeilijker. Daar ziet hij “ouders met van die bakfietsen hun kinderen ver buiten hun postcode brengen.” Dat kan, zo klaagt hij, omdat niet alle schoolbesturen aan het spreidingsbeleid meewerken. Godzijdank zijn er in Amsterdam en de meeste andere gemeenten blijkbaar nog wel scholen die de onderwijskundige of wereldbeschouwelijke principes waarop ze gebaseerd zijn serieus nemen. En ouders die zich niet door politici hun rol van kritische onderwijsconsument laten ontnemen. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|