Genoeg betaald |
|
datum plaatsing |
|
medium |
Elsevier |
auteur |
Heidi Klijsen |
De alimentatieplicht duurt 12 jaar. De rechter is niet scheutig bij verlengingsverzoeken Tot 1 juli 1994 kon een alimentatieverplichting levenslang duren. Met de invoering van de Wet Limitering Alimentatie na scheiding (WLA) is dit beperkt tot maximaal twaalf jaar. Tenzij de ex-partners in hun echtscheidingsconvenant iets anders hebben afgesproken. Als het huwelijk kinderloos is en korter heeft geduurd dan vijf jaar, is de wettelijke termijn gelijk aan de duur van het huwelijk. Na die periode moet de alimentatieontvanger weer zelf in het levensonderhoud kunnen voorzien. Lukt dit niet, dan kan hij of zij bij de rechter verlenging vragen. Ruim twee jaar geleden liepen de eerste twaalfjaarstermijnen af. Inmiddels hebben verschillende rechters zich uitgesproken bij verlengingsverzoeken. Het Tijdschrift voor Scheidingsrecht zette in juni 2008 een aantal rechterlijke uitspraken op een rij. Hieruit blijkt dat de slagingskans van zo’n verlengingsverzoek gering is. De belangrijkste reden is dat het voor de ontvanger vanaf het begin duidelijk is geweest dat de alimentatie eindig is. Verlenging van de termijn is alleen in uitzonderlijke gevallen mogelijk. Daarvan is sprake als beëindiging voor de ontvanger ingrijpend is en heel onredelijk zou zijn. Ofwel het verzoek wordt, in juridische termen, getoetst aan de redelijkheid en billijkheid. De bewijslast hiervan ligt bij de ontvanger. Die heeft daar een zware kluif aan. De rechter kijkt allereerst hoe groot het inkomensverlies is en of de ontvanger dit redelijkerwijs zelf kan opvangen. Hierbij kunnen leeftijd, zorg voor kinderen, gezondheidstoestand, rolverdeling tijdens het huwelijk en de financiële situatie van de alimentatiebetaler een rol spelen. Doorslaggevend in de meeste uitspraken is of de ontvanger zich voldoende heeft ingespannen om zelf een inkomen te verkrijgen. Bijvoorbeeld door te solliciteren of een opleiding te volgen. En dan wel een opleiding waarmee ook brood te verdienen is. Zo is het verlengingsverzoek van een vrouw die tarotkunde had gestudeerd, door de Rechtbank Zutphen afgewezen. De studiekeuze was voor haar risico, omdat zij zich door haar passie heeft laten leiden en niet door verdiencapaciteit, aldus de rechter. Toch is een poging tot alimentatieverlenging niet bij voorbaat zinloos, zegt Margot Burger, senior scheidingsexpert bij Scheidingsexpert. “Maar een alimentatieontvanger moet wel kunnen bewijzen dat er sprake is van een overmachtsituatie en dat je daardoor echt niet in je eigen onderhoud kan voorzien.” Dit is bijvoorbeeld het geval als iemand lichamelijke of geestelijke beperkingen heeft, waardoor hij of zij zonder alimentatie bijvoorbeeld in de bijstand terecht komt. Een verlengingsverzoek moet binnen drie maanden na afloop van de alimentatie zijn ingediend. Deze termijn is redelijk hard, maar er zijn uitzonderingen. Zo besliste de rechtbank Haarlem in 2008 dat een vrouw ook daarna nog een verzoek mocht indienen. Haar ex had de alimentatie namelijk expres drie maanden langer doorbetaald, om haar in de waan te laten dat de alimentatie zou doorlopen. Aantal scheidingen in 2007 Tussen man en vrouw 31.841 Tussen mannen 44 Tussen vrouwen 98 Totaal 31.983 Bron: cbs Ook stoppen met betalen? www.elsevier.nl/alimentatie Weblink: Stoppen met alimentatie betalen Op 1 juli 1994 is de Wet Limitering Alimentatie ingevoerd. Deze bepaalt dat de alimentatieverplichting maximaal 12 jaar duurt. Ook voor ‘oude gevallen’ is er een regeling opgenomen. De Wet Limitering Alimentatie maakte in 1994 een einde aan de vaak levenslang durende alimentatieplicht. Na 12 jaar stopt van rechtswege de plicht om te betalen. Tenzij het huwelijk kinderloos is en korter heeft geduurd dan 5 jaar. In dat geval is de termijn gelijk aan de duur van het huwelijk. De alimentatietermijn gaat in op het moment dat de echtscheiding is ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand. De alimentatie eindigt vanzelf, van rechtswege. De alimentatiebetaler hoeft geen actie te ondernemen. Ex-partners zijn overigens vrij om een andere termijn af te spreken dan bovengenoemde wettelijke termijn. Die afspraak is dan in principe bindend. Ook eindigt de alimentatie als een van de ex-partners overlijdt of de ontvangende partij gaat samenwonen of trouwen. ‘Oude gevallen’ In de Wet Limitering Alimentatie is ook een bepaling opgenomen voor alimentatieverplichtingen die vóór 1 juli 1994 zijn ingegaan. In een dergelijk geval kan de alimentatiebetaler na 15 jaar de rechter verzoeken om beëindiging van de alimentatieplicht. “Dergelijke verzoeken worden anders beoordeeld dan de nieuwe, van na 1 juli 1994”, zegt Margot Burger, Senior Scheidingsexpert bij Scheidingsexpert. “Uit verschillende uitspraken blijkt dat bij ‘oude gevallen’ voortzetting van de alimentatieverplichting hoofdregel is en beëindiging uitzondering.” Gaat een rechter over tot beëindiging na 15 jaar, dan stelt de Hoge Raad aan de beslissing van een rechter hoge motiveringseisen. Zo verloopt de procedure bij ‘oude gevallen’: Om de alimentatie te beëindigen of te wijzigen dient u allereerst een verzoekschrift op te laten stellen door een advocaat. Deze dient dit verzoekschrift in bij de rechtbank. Als uw ex het er niet mee eens is, moet deze een verweerschrift indienen, waarin hij of zij de bezwaren opneemt. Vervolgens krijgt u beiden een oproep voor de rechtszitting. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|