Gefrobel |
|
datum plaatsing |
12-12-1998 |
medium |
NRC Handelsblad |
auteur |
Leo Prick |
VORIGE WEEK zaterdag werd in deze krant uitgebreid aandacht besteed aan de Amsterdamse islamitische basisschool As Siddicq. Twee ex-leerkrachten van die school komen uitgebreid aan het woord. Hoewel ze er niet meer werken, willen ze niet met hun naam in de krant, waarmee de indruk wordt gewekt dat het gaat om een criminele organisatie die voor niets terugdeinst. Zoals het een goede sfeertekening betaamt, stelt de journaliste zich terughoudend op en laat de leraren maar kwekken. Leraar 2 (nakijken hoe het komt dat hier alleen een leraar 2 wordt genoemd) : 'Ook de ouders vinden tekenen en creativiteit zinloos. Gefrobel. Het gaat om rekenen en taal. Stampen, kennis verwerven. Niks ontplooiing of ontwikkeling. Hun kinderen moeten later allemaal dokter worden of advocaat.' U ziet, het lijkt 't Gooi wel. Allahzijdank hebben eindelijk ook deze ouders in de gaten dat het niet een tekort aan frobelvaardigheid is dat maakt dat het gros van de allochtone kinderen maatschappelijk niet slaagt. 'Wat de bestuursleden betreft', kwekt de geheimzinnige bivakmuts verder, 'als de school maar aardige CITO-cijfers haalt waar ze goeie sier mee kunnen maken. (...). Je moet zo'n school ook niet beoordelen op resultaten, want die halen ze wel.' Ik vind het knap hoor een school met allemaal allochtonen die aardige leerresultaten kan overleggen. Daar mag een bestuur, zeker als het bestaat uit vrijwilligers, best trots op zijn. Als de beroepsbestuurders van openbare scholen in het verleden vergelijkbare prestaties hadden geleverd, was er nauwelijks vraag geweest naar islamitisch onderwijs. De ouders blijken namelijk helemaal niet zo'n fundamentalistisch. Die komen, aldus onze geheimzinnige informanten, op die scholen af, puur om redenen van kwaliteit. Gelijk hebben ze. Het gros van de autochtone Nederlanders zou niet anders handelen. Daarbij nemen die ouders blijkbaar het zwartekousen-kerkkarakter van de school op de koop toe. Dan maar wat minder frobelen, meisjes en jongens apart, rare verhalen over joden, kortom dezelfde afschuwelijke bekrompenheid waar de helft van alle Nederlandse vijftigplussers mee is opgegroeid en waarvan de relicten zijn te vinden in het reformatorische onderwijs. Maar omdat ze daar niet genoodzaakt zijn hun leraren te recruteren onder de heidenen van buiten, hebben ze ook geen last van bivakmutsen die uit de school klappen. Wijs vond ik de reactie van de inspectrice. Nadat zij had geconstateerd dat het, wat het leren betreft, wel goed zat op de school, kreeg ze door een van de undercovers ingefluisterd: 'Als u eens wist wat hier allemaal gebeurt.' Haar advies: ergens anders te gaan werken. Maar dat ging zomaar niet: 'Wij hadden een hypotheek, een jong gezin. Dan ga je niet makkelijk weg.' Zo diep geworteld zat dus de gewetensnood. In de hele, paginagrote aanklacht kom ik maar een serieuze, concrete klacht tegen. De schooltandarts vertelt dat zij op zekere dag een bordje aantrof waarop werd vermeld dat vrouwen de achteringang dienden te nemen. Net zo akelig en primitief dus als de politieke partij die vrouwen verbiedt volwaardig lid te zijn. Ik heb het niet begrepen op fundamentalisme maar nog minder op selectieve verontwaardiging. De inspectie deelt mee dat zij, naar aanleiding van een klacht van een leraar over het pedagogische klimaat, de school heeft gevraagd aan te geven hoe dat te verbeteren. Als inspectie zou ik me niet voor zo'n vaag karretje laten spannen. Mijn zorg zou veeleer uitgaan naar al die scholen waarvan eenvoudig is vast te stellen dat zij onder de maat presteren. En pas als ik daar de zaak op orde had, zou ik me gaan richten op onduidelijke klachten die wellicht terecht zijn maar misschien ook alleen maar worden ingegeven door teleurstelling en rancune. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|