Paars |
|
datum plaatsing |
18-04-1998 |
medium |
NRC Handelsblad |
auteur |
Leo Prick |
NOG IN DE BLOEI van zijn leven, kreeg hij te horen dat hij leed aan een ernstige spierziekte. Het slechte nieuws was voor hem reden met verdubbelde energie verder te werken aan het handboek dat zijn levenswerk moest worden. Zijn gezondheid ging met sprongen achteruit. Letterlijk: soms leek zijn ziekte zich te stabiliseren, maar dan was er plotseling weer een verslechtering. Het kwam zo ver dat hij 's avonds naar een verzorgingstehuis moest. Daar verbleef hij de avond en de nacht. 's Ochtends werd hij, geheel gewassen en gestreken, thuis weer afgeleverd en rolstoelde dan naar zijn bureau om het werk aan zijn handboek voort te zetten. Dat boek is er gekomen al heeft hij het nooit in handen kunnen nemen. Toen het manuscript bij de uitgever werd ingeleverd, was zijn situatie zo verslechterd dat hij koos voor een zachte dood. De avonden in het verzorgingstehuis bracht hij door in een zaal, samen met andere patiënten. Sommigen van hen waren er lichamelijk net zo beroerd aan toe als hij en de meesten waren daarenboven ook nog geestelijk tot weinig meer in staat. De avonden hadden voor hem de charme dat hij kennis mocht maken met het televisie-aanbod van spelletjes en shows dat tot dan toe buiten zijn blikveld was gebleven. Die avonden, die vond hij dan ook zo erg niet, maar de nachten waren een regelrechte hel. Die bracht hij door in een benauwd slaapzaaltje samen met andere patiënten. Van slapen kwam niet veel want er was altijd wel iemand die geholpen moest worden met naar de wc gaan, of die gillend wakker werd en om zijn moeder riep, of die gewoon de hele nacht door hardop lag te praten. Deze geschiedenis speelde een jaar of tien geleden, in dezelfde tijd dat het cellentekort tot de dagelijkse nieuwskost behoorde en dat werd betoogd dat twee in een cel niet kon, omdat daarmee de privacy werd geschonden. Inmiddels hoor ik op tv en radio hoe Maartje van Weegen en consorten Paars aanklagen vanwege de werkdruk, de lage salarissen en het personeelstekort in de gezondheidszorg. Hoe durven ze. Media en politici hebben met elkaar gemeen dat ze die zorg decennia lang links hebben laten liggen. Criminaliteit, cellen, vervolgingsbeleid, achtergrond van criminelen, verhalen van advocaten wie alle gelegenheid wordt geboden om met hun sappige verhalen reclame te maken voor hun winkel, criminologen wier gezwatel eerbiedig wordt opgetekend als wetenschap, vormfouten, te lang moeten wachten op tbs-verpleging, kortom alles wat te maken heeft met criminaliteit is eindeloos veel interssanter dan een sector van halfzachten als de gezondheidszorg. Als er al aandacht was voor de zorg ging het over conflicten tussen specialisten en overheid of blauwdrukken waarbij journalisten zich konden warmen aan celebrities als Wisse Dekker. Groots en meeslepend en ook veel interessanter dan de grauwe werkelijkheid van gezeul met geestelijke en lichamelijk half valide patiënten. Het toeval wil dat Paars regeert op het moment dat de wal bezig is het schip te keren. Dat geldt voor de gezondheidszorg net zo zeer als voor die andere, eveneens decennia lang verwaarloosde sector, het onderwijs. Alle media en alle politieke partijen deden daaraan mee. Het CDA, altijd van de partij, voorop. Toen Witteman in een interview zijn geringe belangstelling voor het onderwijs verklaarde, noemde hij als reden het overmatig gebruik in die kringen van allerlei onbekende afkortingen. Daar viel geen boeiend item van te bakken. CAO, SER, VNO, ABVA/KABO, FNV, daar valt klaarblijkelijk mee te leven, maar VWO, HBO, hoe kun je nou weten wat dat betekent? [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|