Uw zoekopdracht

Zoeken in een regio



Een Polderlandse oplossing

Een Polderlandse oplossing

datum plaatsing

 15-03-2003

medium

 NRC Handelsblad

auteur

 Leo Prick


D66 is al jaar en dag voorstander van het principe dat een burgemeester wordt gekozen, en daarin staat die partij al lang niet meer alleen. Maar een publieke verkiezingsstrijd, uitgesproken standpunten, dat beantwoordt nu niet bepaald aan het traditionele beeld van de burgervader die boven de partijen staat, de vader of moeder van alle burgers, van links tot rechts en van hoog tot laag. Dit verklaart waarom lang niet iedereen gecharmeerd is van het principe dat een burgemeester via een verkiezingscampagne zijn zetel dient te veroveren.
Geheel in de traditie van Nederland Polderland is de politiek erin geslaagd een oplossing te bedenken waarin de beide standpunten, kiezen dan wel benoemen, recht wordt gedaan. Niet het volk kiest, maar de gekozen vertegenwoordigers van dat volk. En zij kiezen niet één, maar twee burgemeesters, waarvan er vervolgens een ook daadwerkelijk wordt benoemd. Kiezen en toch benoemen. Iedereen tevreden dus.
Soms vertroebelt de wil tot een politiek compromis zo zeer de geesten dat gekozen wordt voor een oplossing waarvan de onwerkbaarheid reeds op voorhand vast staat. De kranten besteden veel aandacht aan de gevolgen van de gekozen oplossing ook al betreft het een vrij onschuldig probleem. De functie van burgemeester is grotendeels ritueel. Als er een vacature is, worden de taken waargenomen, zonder dat dit leidt tot merkbare problemen. Zelfs Leiden is nog steeds niet in last.
Waarom nu deze uitgebreide inleiding die niets met onderwijs of wetenschap te maken heeft? Vanwege de treffende gelijkenis en het nog treffender verschil met een vergelijkbaar Polderlands compromis dat het onderwijs enkele jaren geleden heeft getroffen. Links bepleitte al sedert de jaren zeventig de middenschool en daar was rechts en vrijwel iedereen met verstand van zaken, in casu degenen die in het onderwijs werkten, op tegen. Net als de democratisering van ons staatsbestel bleef die tegenstelling als een heet hangijzer elke politieke discussie over het onderwerp frustreren. Een compromis bracht uitkomst. De middenschool werd ingevoerd, maar zodanig dat alles toch bij het oude bleef. Links tevreden, want de middenschool kwam er nu eindelijk, rechts tevreden want alles bleef bij het oude. Kortom, de Basisvorming was geboren. En net als het gehannes met burgemeesters bleek ook dit compromis onwerkbaar. Maar nu het belangrijke verschil: het ging in dit geval niet om enkele gemeenten, die daar alleen op bestuurlijk niveau last van hadden, het ging hierbij om alle leerlingen uit de eerste leerjaren van het voortgezet onderwijs en om hun talloze leraren. Zij kregen allen te maken met een compromis waarvan de uitvoering op voorhand tot mislukken was gedoemd. Maar dat leidde niet tot publiek debat. Terwijl iedereen weet had van dat mislukken, werd getolereerd dat het door de overheid jarenlang werd gebagatelliseerd of glashard ontkend. De scholen trokken zich er alles bij elkaar niet al te veel van aan, maar het kostte veel geld, veel doelloze energie, vele man- en vrouwjaren vergaderen, en het kostte het beleid en de politiek het voor zo ver nog aanwezige, laatste restje goodwill in onderwijskringen. Maar de kranten en andere media hoorde je er nauwelijks over, want de benoeming van burgemeesters is toch ook veel belangrijker en interessanter dan onderwijs, en omdat het over personen gaat, ook nog eens veel en veel leuker. [ < terug ]

stuur naar vriend
print deze pagina
koop dit artikel

aanverwante artikelen: