Persoonlijk ontwikkelingsplan |
|
datum plaatsing |
15-05-2004 |
medium |
NRC Handelsblad |
auteur |
Leo Prick |
De nog jonge internist dr Chris van Duin zat in zijn auto, op weg naar huis. Gewoonlijk luisterde hij naar de radio, maar nu zat hij te piekeren, zich vreselijk op te winden zelfs. Hij had die dag een gesprek gehad met de nieuwe personeelsdirecteur, die hem had verteld dat er voor het ziekenhuispersoneel nieuw personeelsmanagement moest komen. In verband daarmee diende voor iedereen een persoonlijk ontwikkelingsplan te worden opgesteld. Chris had dat niet begrepen. Hoezo ontwikkelingsplan? Ik heb een opleiding gevolgd, ik houd mijn vak bij, ben erin gepromoveerd, iets wat voor ons specialisten heel gewoon is, maar toch. Ook nadien heb ik nog gepubliceerd, ik bezoek congressen, ik zou zeggen: zonder plan ontwikkel ik mezelf heel behoorlijk. Chris dacht hiermee het gesprek te hebben beëindigd, maar zijn opmerking bleek voor de personeelsdirecteur juist een reden er eens goed voor te gaan zitten. Het enige wat je nu doet, stak hij van wal, is patiënten behandelen. Chris reageerde als door een wesp gestoken. Het enige wat ik doe! Het enige wat ik doe, is keihard werken! Die patiënten daar heb ik mijn handen meer dan vol aan, mijn vakliteratuur bijhouden, dat doe ik in de weekends, hoe durf je, het enige wat ik doe… De personeelsdirecteur reageerde tot Chris zijn verrassing niet geschrokken, eerder vermoeid: Chris had hem verkeerd begrepen, het was niet weinig wat hij deed, integendeel, heel veel zelfs, maar wel heel veel van hetzelfde. Je blijft daardoor op hetzelfde niveau functioneren, en daarin nu voorzag het persoonlijk ontwikkelingsplan. Dat moest ervoor zorgen dat hij kon groeien. Een persoonlijk ontwikkelingsplan waarin sprake is van groei, betekent dat je niet alleen je vak uitoefent, maar daarnaast ook anderen aanstuurt. Maar ik stuur toch aan, bracht Chris in het midden, verpleegsters … Ja, dat weten we wel, dat je tegen verpleegsters zegt wat ze moeten doen als je bezig bent, maar aansturen, managen, betekent dat je de werkzaamheden aanstuurt van je collega’s, dat je ze instrueert welke patiënten te behandelen, waar dat gebeurt, wanneer ze dat doen, en als je dat soort verantwoordelijkheden op je schouders neemt, heeft dat natuurlijk ook aantrekkelijke gevolgen voor je arbeidsvoorwaarden. Dus Chris, ik zou zeggen denk daar maar eens over na. De personeelsdirecteur stond op ten teken dat het gesprek beëindigd was. Thuisgekomen trof Chris Ineke, zijn vrouw, aan de keukentafel waar zij huiswerk zat na te kijken. Chris vertelde haar wat hem die dag was overkomen, en dat hij in de auto op weg naar huis nog had bedacht dat al die werkzaamheden die de personeelsdirecteur had genoemd, nu ook al voortreffelijk werden gedaan, door assistenten en secretaresses. En dat nu van hem werd verwacht dat hij dat zou gaan doen, dat het dan ineens coördineren en managen zou gaan heten en dat hij om die reden meer zou gaan verdienen. Meer dan als internist en dus eindeloos meer dan degenen die nu dat werk deden. Is dat niet om stapelgek van te worden? Vind je dan dat ik gek ben?, reageerde Ineke verrassend. Je wordt er namelijk niet stapelgek van, maar ziedend, woest, en zo voelt iedereen zich die in het onderwijs werkt. Daar wordt alles wat managet al jaar en dag beter betaald dan de specialisten die het eigenlijke werk doen, en geloof me, lieve Chris, wat zij doen is heus niet ingewikkelder dan wat bij jou secretaresses en assistenten doen. Alleen lopen die er niet zo opgeblazen bij en realiseren zij zich dat het echte werk door de specialisten gedaan wordt. [ < terug ] Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd. Indien dit artikel interessant is voor uw website, bieden wij u de mogelijkheid het te gebruiken. Neem hiervoor contact op met Nostraverus.
|
|